பகவத் கீதை · Sankhya Yogaஅத்தியாயம் 2, ஸ்லோகம் 32 (2.32)

"Yadṛcchayā" — கேட்காமலே. அர்ஜுனன் இந்தப் போரைத் தொடங்கவில்லை; பாண்டவர்கள் அமைதிக்கான முயற்சிகளைச் செய்திருந்தனர். இந்தப் போர் "தானாகவே" — சூழ்நிலைகளால் — முன் வந்து நின்றது. சங்கராசாரியார்: aprārthitatayā — வேண்டிக் கேட்காமல். அதாவது, இங்கே கிருஷ்ணன் போரைத் தேடிச் செல்வதைப் பற்றி அல்ல, முன் வந்து நிற்கும் கடமையை ஏற்பதைப் பற்றியே பேசுகிறார்.

"Svarga-dvāram apāvṛtam" — திறந்த சொர்க்க வாசல். மரபு வழி க்ஷத்திரிய தர்மத்தில், தர்ம யுத்தத்தில் வீரமரணம் சொர்க்கம் தருவதாகக் கருதப்பட்டது. கிருஷ்ணன் இந்தப் பொதுவான நம்பிக்கையையே பயன்படுத்துகிறார்.

இது "பரிசு" ஆசை காட்டுவதா? மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்குச் சொர்க்க ஆசை காட்டுவது போலத் தோன்றும். ஆனால் சூழலைப் பாருங்கள்: 2.42–2.46-இல் கிருஷ்ணனே சொர்க்கத்தை மையமாகக் கொண்ட பலன் விருப்பத்தை விமர்சிப்பார், 2.47-இல் பலன் மீதான ஆசையை விடச் சொல்வார். ஆகவே பல உரையாசிரியர்கள் 2.31–2.37-இன் வாதங்களை அர்ஜுனனின் உலகியல் சந்தேகத்திற்கான பதிலாகக் கருதுகிறார்கள் — இறுதி உபதேசமாக அல்ல (சங்கரர்: laukika nyāya).