பகவத் கீதை · Sankhya Yogaஅத்தியாயம் 2, ஸ்லோகம் 33 (2.33)
மூல ஸம்ஸ்க்ருதம் · ஶ்ரீப⁴க³வாந்
அத² சேத் த்வமிமம் த⁴ர்ம்யம் ஸங்க்³ராமம் ந கரிஷ்யஸி
ததஃ ஸ்வத⁴ர்மம் கீர்திம் ச ஹித்வா பாபமவாப்ஸ்யஸி
॥ 2.33 ॥
atha cet tvamimaṃ dharmyaṃ saṅgrāmaṃ na kariṣyasi
tataḥ svadharmaṃ kīrtiṃ ca hitvā pāpamavāpsyasi
மொழிபெயர்ப்பு
"ஆனால் இந்தத் தர்மப் போரை நீ செய்யாவிட்டால், உன் ஸ்வதர்மத்தையும் புகழையும் இழந்து பாவத்திற்கு ஆளாவாய்."
விளக்கம்
அர்ஜுனனின் வாதம் தலைகீழாக. முதல் அத்தியாயத்தில் அர்ஜுனனின் மிகப் பெரிய வாதம் — போர் செய்தால் பாவம் சேரும் (1.36, 1.45). கிருஷ்ணன் இங்கே அதைத் தலைகீழாக்குகிறார்: போர் செய்யாவிட்டால் பாவம் சேரும் — ஏனெனில் ஸ்வதர்மத்தைத் துறப்பதே பாவம்.
மூன்று இழப்புகள்: (1) ஸ்வதர்மத் துறவு, (2) kīrti (புகழ்) அழிவு, (3) pāpa (பாவம்) சேருதல். சங்கராசாரியார்: கீர்த்தி — மகாதேவர் முதலியோருடன் சந்தித்ததால் கிடைத்தது — அதாவது சிவனுடன் (கிராத வடிவில்) போரிட்டது போன்ற நிகழ்வுகளால் அர்ஜுனன் பெற்ற புகழ் (மகாபாரதக் கதை).
விமர்சிக்கப்படும் அதே வாதமா இது? மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் கிருஷ்ணன் "பாவ பயத்தைக்" காட்டுகிறார் — அர்ஜுனன் காட்டியது போலவே. ஆனால் வேறுபாடு உண்டு: அர்ஜுனனின் "பாவம்" விளைவை (குல அழிவை) அடிப்படையாகக் கொண்டது; கிருஷ்ணனின் "பாவம்" கடமையைத் துறப்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இது 3.35-இன் "svadharme nidhanaṃ śreyaḥ" என்பதற்கான முன்னுரை.
AI-assisted draft translation — under review.