ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Sankhya Yogaಅಧ್ಯಾಯ 2, ಶ್ಲೋಕ 5 (2.5)

ಭಿಕ್ಷೆ vs ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಮಿಂದ ರಾಜ್ಯ. ಅರ್ಜುನನು ಎರಡು ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾನೆ: (1) ಗುರುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲದಿರುವುದು, ಮತ್ತು ಭಿಕ್ಷೆಯ ಮೇಲೆ ಬದುಕುವುದು; (2) ಗುರುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು, ಮತ್ತು ಅವರ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಮಿಂದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು. ಅವನಿಗೆ ಮೊದಲನೆಯದೇ ಲೇಸು. ಗಮನಿಸಿ — ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ (ಸಂನ್ಯಾಸಿಯ ಧರ್ಮ) ಪರಧರ್ಮ. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು (2.10 ಪೀಠಿಕೆ) ಇದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಶೋಕ-ಮೋಹಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅರ್ಜುನನು ಸ್ವಧರ್ಮದಿಂದ (ಯುದ್ಧದಿಂದ) ಸರಿದು ಪರಧರ್ಮದ (ಭಿಕ್ಷಾಜೀವನದ) ಕಡೆಗೆ ಪ್ರವೃತ್ತನಾದನು.

"Mahānubhāvān" — ಮಹಾನ್ ಆತ್ಮಗಳು. ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಗುರುಗಳು ಕೇವಲ ಶಿಕ್ಷಕರಲ್ಲ — "ಮಹಾನುಭಾವರು", ಅವರ ಘನತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವ ಮಹತ್ತಾದದ್ದು.

"Iha eva" — ಇಲ್ಲಿಯೇ. ಗುರುವಧೆಯ ದುಃಖ ಕೇವಲ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಲ್ಲ — ಇಲ್ಲಿಯೇ, ಇದೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನರಕದಂಥ ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭೋಗದ ಮೇಲೂ ರಕ್ತದ ಕಲೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಶ್ರೀಧರರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

"Arthakāmān" — ಒಂದು ಕಹಿ ಸಂಕೇತ. ಇನ್ನೊಂದು ಓದಿನಲ್ಲಿ, ಈ ಗುರುಗಳು ಧನದ ತೃಷ್ಣೆಯಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅರ್ಜುನನು ಒಪ್ಪುತ್ತಾನೆ (ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ದ್ರೋಣರು ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು). ಅಂದರೆ ತನ್ನ ಗುರುಗಳು ಅನ್ಯಾಯದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಏಕಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ — ಆದರೂ ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ.