ഭഗവദ്ഗീത · Sankhya Yogaഅദ്ധ്യായം 2, ശ്ലോകം 5 (2.5)

ഭിക്ഷയോ രക്തം പുരണ്ട രാജ്യമോ. അർജുനൻ രണ്ടു വഴികൾ മുന്നിൽ വയ്ക്കുന്നു: (1) ഗുരുക്കന്മാരെ കൊല്ലാതിരിക്കുക, ഭിക്ഷയെടുത്തു ജീവിക്കുക; (2) ഗുരുക്കന്മാരെ കൊല്ലുക, അവരുടെ രക്തം പുരണ്ട ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കുക. അദ്ദേഹത്തിന് ആദ്യത്തേതാണ് ഭേദം. ശ്രദ്ധിക്കുക — ക്ഷത്രിയനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഭിക്ഷ (സന്ന്യാസിയുടെ ധർമ്മം) പരധർമ്മമാണ്. ശങ്കരാചാര്യർ (2.10-ന്റെ ആമുഖം) ഇതുതന്നെ പറയുന്നു: ശോകമോഹങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ട അർജുനൻ സ്വധർമ്മത്തിൽനിന്ന് (യുദ്ധം) മാറി പരധർമ്മത്തിലേക്ക് (ഭിക്ഷാജീവിതം) തിരിഞ്ഞു.

"Mahānubhāvān" — മഹാത്മാക്കൾ. അർജുനനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഗുരുക്കന്മാർ വെറും അധ്യാപകരല്ല — "മഹാനുഭാവന്മാർ", മഹത്തായ ഗരിമയും പ്രഭാവവും ഉള്ളവർ.

"Iha eva" — ഇവിടെത്തന്നെ. ഗുരുവധത്തിന്റെ ദുഃഖം പരലോകത്തിൽ മാത്രമല്ലെന്ന് ശ്രീധരസ്വാമി പറയുന്നു — ഇവിടെത്തന്നെ, ഈ ജീവിതത്തിൽത്തന്നെ നരകതുല്യമായ ദുഃഖം ഉണ്ടാകും, കാരണം ഓരോ ഭോഗത്തിലും രക്തത്തിന്റെ കറ ഉണ്ടാകും.

"Arthakāmān" — കയ്പുള്ള ഒരു സൂചന. മറ്റൊരു വായനയിൽ, ഈ ഗുരുക്കന്മാർ ധനത്തോടുള്ള തൃഷ്ണയാൽ ബന്ധിതരാണെന്ന് അർജുനൻ സമ്മതിക്കുന്നു (ഭീഷ്മരും ദ്രോണരും ഹസ്തിനപുരവുമായി ബന്ധിതരായിരുന്നു). അതായത് തന്റെ ഗുരുക്കന്മാർ എന്തുകൊണ്ട് അന്യായത്തിന്റെ പക്ഷത്താണെന്ന് അർജുനന് അറിയാം — എന്നിട്ടും അവരെ കൊല്ലാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.