ಭಗವದ್ಗೀತೆ · Jnana Vijnana Yogaಅಧ್ಯಾಯ 7, ಶ್ಲೋಕ 12 (7.12)

ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು — ಅಧೀನತೆಯ ಭೇದ. Yadyapi te mattaḥ jāyante tathāpi na tu ahaṃ teṣu tad-adhīnaḥ tad-vaśaḥ yathā saṃsāriṇaḥ, te punaḥ mayi mad-vaśāḥ mad-adhīnāḥ — ಅವು ನನ್ನಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ, ಆದರೂ ನಾನು ಸಂಸಾರಿಗಳಂತೆ ಅವುಗಳ ಅಧೀನನಲ್ಲ; ಅವು ನನ್ನ ಅಧೀನ. ಮುಂದೆ: ಇಂತಹ nitya-śuddha-buddha-mukta-svabhāvaṃ … nirguṇaṃ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಜಗತ್ತು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ — anukrośaṃ darśayati — ಭಗವಂತನು ಕರುಣೆ ತೋರುತ್ತಾನೆ.

ಆಚಾರ್ಯ ರಾಮಾನುಜರು — "līlā". Jagati bhogyatvena dehatvena indriyatvena tat-tad-dhetutvena ca avasthitā ye bhāvāḥ — ಭೋಗ್ಯ, ದೇಹ, ಇಂದ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಕಾರಣರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಭಾವಗಳು ನನ್ನಿಂದ; na tu ahaṃ teṣu — ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಲ್ಲ; ಸಾಮಾನ್ಯ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಶರೀರದಿಂದ ಉಪಕಾರ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, mama tu taiḥ na kaścit tathāvidha upakāraḥ, kevalaṃ līlā eva prayojanam — ನನಗೆ ಅವುಗಳಿಂದ ಯಾವ ಉಪಕಾರವೂ ಇಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಲೀಲೆಯೇ ಪ್ರಯೋಜನ.

ವ್ಯತ್ಯಾಸ: ಇಬ್ಬರೂ — ಗುಣಗಳು ಭಗವಂತನ ಅಧೀನ, ಭಗವಂತನು ಗುಣಗಳ ಅಧೀನನಲ್ಲ. ರಾಮಾನುಜರು ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ: ಸೃಷ್ಟಿ ಭಗವಂತನ ಲೀಲೆ, ಅಗತ್ಯವಲ್ಲ.