ഭഗവദ്ഗീത · Arjuna Vishada Yogaഅദ്ധ്യായം 1, ശ്ലോകം 37 (1.37)

"തസ്മാത്" — അതിനാൽ. അർജുനൻ തന്റെ യുക്തികളെ ഒരു നിഗമനത്തിൽ കെട്ടുന്നു. മധുസൂദനന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഇവിടെ രണ്ട് കാര്യങ്ങളുടെ സാരമുണ്ട്: അദൃഷ്ടഫലത്തിന്റെ (പുണ്യം/ശ്രേയസ്സ്) അഭാവവും അനർത്ഥത്തിന്റെ (ഹാനി) സാധ്യതയും — രണ്ടും "തത്" (അതിനാൽ) എന്ന വാക്കിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു; രണ്ടാമത്തെ വരി ദൃഷ്ടസുഖത്തിന്റെ (ഈ ലോകത്തിലെ സുഖത്തിന്റെ) അഭാവം പറയുന്നു.

"സ്വബാന്ധവാൻ" — സ്വന്തം ബന്ധുക്കൾ. "ധാർത്തരാഷ്ട്രർ" (കൗരവർ), "സ്വബാന്ധവർ" (സ്വന്തം ബന്ധുക്കൾ) — ഒരേ ആളുകൾക്ക് രണ്ട് പേരുകൾ, ഒന്നിച്ച്. ആദ്യത്തെ പേര് അവരെ എതിർപക്ഷത്ത് നിർത്തുന്നു; രണ്ടാമത്തേത് സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ. അർജുനൻ മനഃപൂർവ്വം രണ്ടാമത്തെ പേര് ചേർക്കുന്നു.

"കഥം… സുഖിനഃ സ്യാമ" — എങ്ങനെ സുഖികളാകും? ഈ ചോദ്യം 1.32–1.33-ലെ യുക്തിയെ വീണ്ടും ഉയർത്തുന്നു: സുഖം ബന്ധങ്ങളിലാണ്, ബന്ധങ്ങളെ നശിപ്പിച്ച് സുഖം എങ്ങനെ?

"മാധവ" — സംബോധന. Mā (ലക്ഷ്മി) + dhava (പതി) — ലക്ഷ്മീപതി. മധുസൂദനൻ ഇവിടെ മനോഹരമായ ഒരു സൂചന വായിക്കുന്നു: "അങ്ങ് ലക്ഷ്മിയുടെ (ശുഭം, സമൃദ്ധി) പതിയാണ് — ഇത്തരം അലക്ഷ്മീകമായ (അശുഭമായ) കർമ്മത്തിൽ അങ്ങേക്ക് എന്നെ എങ്ങനെ ഏർപ്പെടുത്താൻ കഴിയും?"