भगवद्गीता · Arjuna Vishada Yogaअध्याय 1, श्लोक 37 (1.37)

"Tasmāt" — म्हणून. अर्जुन आपले युक्तिवाद एका निष्कर्षात बांधतो. मधुसूदनांच्या मते इथे दोन गोष्टींचे सार आहे: अदृष्ट फळाचा (पुण्य/श्रेयाचा) अभाव आणि अनर्थाची (हानीची) शक्यता — दोन्ही "तत्" (म्हणून) या शब्दात सामावलेल्या आहेत; आणि दुसरी ओळ दृष्ट सुखाचा (या लोकातील सुखाचा) अभाव सांगते.

"Svabāndhavān" — आपलेच बांधव. "धार्तराष्ट्र" (कौरव) आणि "स्वबांधव" (आपले बांधव) — एकाच लोकांची दोन नावे, एकत्र. पहिले नाव त्यांना विरोधी पक्षात ठेवते; दुसरे त्यांना आपल्या कुटुंबात. अर्जुन जाणूनबुजून दुसरे नाव जोडतो.

"Kathaṃ… sukhinaḥ syāma" — कसे सुखी होऊ? हा प्रश्न 1.32–1.33 मधील युक्तिवाद पुन्हा उपस्थित करतो: सुख नात्यांमध्ये आहे, आणि नाती नष्ट करून सुख कसे?

"Mādhava" — संबोधन. Mā (लक्ष्मी) + dhava (पती) — लक्ष्मीपती. मधुसूदन इथे एक सुंदर संकेत वाचतात: "आपण लक्ष्मीचे (शुभ, समृद्धीचे) पती आहात — आपण मला अशा अलक्ष्मीक (अशुभ) कर्मात कसे गुंतवू शकता?"