भगवद्गीता · Arjuna Vishada Yogaअध्याय 1, श्लोक 38 (1.38)

"Lobhopahata-cetasaḥ" — लोभाने नष्ट झालेले मन. अर्जुन कौरवांच्या स्थितीचे निदान करतो: त्यांचे चित्त (मन, विवेक) लोभाने "मारले गेले" आहे — upahata. श्रीधर: rājya-lobhena upahataṃ bhraṣṭa-vivekaṃ ceto yeṣām — राज्याच्या लोभाने ज्यांचा विवेक भ्रष्ट झाला आहे. म्हणून ते दोष पाहू शकत नाहीत.

दोन दोष:

1. Kula-kṣaya-kṛta doṣa — कुळाच्या नाशाने होणारा दोष (याचा विस्तार 1.40–1.44 मध्ये).
2. Mitra-droha pātaka — मित्रांशी/आपल्या माणसांशी विश्वासघात करण्याचे पाप.

मधुसूदनांचा खोल युक्तिवाद — "भीष्मही लढत आहेत, मग?" मधुसूदन आणखी एका शंकेचे उत्तर देतात: "भीष्मांसारखे शिष्ट (सदाचारी, ज्ञानी) लोकही बंधुवधाच्या युद्धात गुंतले आहेत; शिष्ट लोकांचा आचार वेदमूलक (प्रमाणभूत) मानला जातो — मग इतरांसाठीही हे योग्य असले पाहिजे?" उत्तर: जिथे लोभासारखे एखादे कारण स्पष्ट दिसते, तिथे आचार वेदमूलक मानला जात नाही (hetu-darśanāc ca — मीमांसेचा एक नियम). म्हणजे "मोठी माणसे करत आहेत" — हे स्वतःमध्ये प्रमाण नाही, जर त्यामागे दुसरे एखादे कारण (लोभ, दबाव) दिसत असेल.

अर्जुनाची नैतिक भूमिका. अर्जुन म्हणतो: "ते आंधळे आहेत — पण मी नाही." हा एक महत्त्वाचा नैतिक विचार आहे: इतरांचे चुकीचे वागणे हे आपल्या चुकीच्या वागण्याचे निमित्त नाही.