ഭഗവദ്ഗീത · Arjuna Vishada Yogaഅദ്ധ്യായം 1, ശ്ലോകം 44 (1.44)

"അനുശുശ്രുമ" — നാം കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അർജുനൻ തന്റെ യുക്തിക്ക് ശ്രുതിയുടെ/പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പിൻബലം നൽകുന്നു: "ഇത് ഞാൻ എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് പറയുന്നതല്ല; ഗുരുക്കന്മാരിൽ നിന്ന് നാം കേട്ടതാണ്." മധുസൂദനൻ ഇതുതന്നെ പറയുന്നു. തന്റെ യുക്തികളെ പ്രാമാണികമാക്കാൻ അർജുനൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു — അദ്ദേഹം വികാരത്തിൽ നിന്ന് മാത്രമല്ല, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.

ശൃംഖല പൂർത്തിയായി. 1.40 മുതൽ 1.44 വരെയുള്ള അർജുനന്റെ യുക്തിശൃംഖല നോക്കുക:

1. കുലനാശം → കുലധർമ്മനാശം (1.40)
2. ധർമ്മനാശം → അധർമ്മത്തിന്റെ വ്യാപനം (1.40)
3. അധർമ്മം → സ്ത്രീകൾ "ദുഷിക്കൽ" → വർണ്ണസങ്കരം (1.41)
4. സങ്കരം → കുലഘ്നർക്കും കുലത്തിനും നരകം; പിതൃക്കളുടെ പതനം (1.42)
5. ജാതിധർമ്മത്തിന്റെയും കുലധർമ്മത്തിന്റെയും ഉച്ഛേദം (1.43)
6. → നരകത്തിൽ ദീർഘവാസം (1.44)

ഓരോ കണ്ണിയും മുമ്പത്തേതിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അർജുനന്റെ കാലത്തെ കാഴ്ചപ്പാടനുസരിച്ചുള്ള, യുക്തിപൂർണ്ണമായ ഒരു ധർമ്മശാസ്ത്രശൃംഖലയാണിത്.

"ജനാർദ്ദന" — മൂന്നാം തവണ. ഈ അധ്യായത്തിൽ അർജുനൻ മൂന്ന് തവണ കൃഷ്ണനെ "ജനാർദ്ദനാ" എന്ന് വിളിക്കുന്നു (1.36, 1.39, 1.44). വീണ്ടും വീണ്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ്മതം ചോദിക്കുന്നതുപോലെ.

കൃഷ്ണന്റെ മൗനം. ഈ നീണ്ട യുക്തിയിലുടനീളം (1.28–1.46) കൃഷ്ണൻ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. അർജുനനെ എല്ലാം പറയാൻ അനുവദിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉത്തരം രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ വരും — അത് ഈ യുക്തികളിലെ ഓരോ കണ്ണിയുടെയും ഖണ്ഡനമായിരിക്കില്ല, മറിച്ച് ഒരു പുതിയ ദൃഷ്ടിയായിരിക്കും.