ଭଗବଦ୍ ଗୀତା · Arjuna Vishada Yogaଅଧ୍ୟାୟ 1, ଶ୍ଳୋକ 44 (1.44)

"Anuśuśruma" — ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ଯୁକ୍ତିକୁ ଶ୍ରୁତି/ପରମ୍ପରାର ସାହାରା ଦିଅନ୍ତି: "ଏହା ମୁଁ ନିଜ ପକ୍ଷରୁ କହୁନାହିଁ; ଏହା ଆମେ ଗୁରୁମାନଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଛୁ।" ମଧୁସୂଦନ ଏହା ହିଁ କହନ୍ତି। ଏହା ଦର୍ଶାଏ ଯେ ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ଯୁକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାମାଣିକ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି — ସେ କେବଳ ଭାବନାରୁ ନୁହେଁ, ଶାସ୍ତ୍ର ଆଧାରରେ କହୁଛନ୍ତି।

ଶୃଙ୍ଖଳା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। 1.40ରୁ 1.44 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଯୁକ୍ତି-ଶୃଙ୍ଖଳା ଦେଖନ୍ତୁ:

1. କୁଳ-ନାଶ → କୁଳ-ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ (1.40)
2. ଧର୍ମ-ନାଶ → ଅଧର୍ମର ବିସ୍ତାର (1.40)
3. ଅଧର୍ମ → ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ "ଦୂଷିତ" ହେବା → ବର୍ଣ୍ଣସଙ୍କର (1.41)
4. ସଙ୍କର → କୁଳଘ୍ନ ଓ କୁଳର ନରକ; ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ପତନ (1.42)
5. ଜାତି-ଧର୍ମ ଓ କୁଳ-ଧର୍ମର ଉଚ୍ଛେଦ (1.43)
6. → ନରକରେ ଦୀର୍ଘ ବାସ (1.44)

ପ୍ରତ୍ୟେକ କଡ଼ି ପୂର୍ବ କଡ଼ି ଉପରେ ଟିକି ରହିଛି। ଏହା ଏକ ଯୁକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଶୃଙ୍ଖଳା — ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସମୟର ଦୃଷ୍ଟି ଅନୁସାରେ।

"Janārdana" — ତୃତୀୟ ଥର। ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ତିନି ଥର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ "ଜନାର୍ଦ୍ଦନ" କହନ୍ତି (1.36, 1.39, 1.44)। ଯେପରି ସେ ବାରମ୍ବାର ତାଙ୍କ ସହମତି ମାଗୁଛନ୍ତି।

କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୌନ। ଏହି ସମଗ୍ର ଲମ୍ବା ଯୁକ୍ତି (1.28–1.46) ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ କିଛି କହନ୍ତି ନାହିଁ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିବାକୁ ଦିଅନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆସିବ — ଏବଂ ତାହା ଏହି ଯୁକ୍ତିଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରତ୍ୟେକ କଡ଼ିର ଖଣ୍ଡନ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ନୂଆ ଦୃଷ୍ଟି ହେବ।