ഭഗവദ്ഗീത · Sankhya Yogaഅദ്ധ്യായം 2, ശ്ലോകം 3 (2.3)

രണ്ടു വാക്കുകൾ — "klaibya", "hṛdaya-daurbalya". കൃഷ്ണൻ അർജുനന്റെ അവസ്ഥയ്ക്കു രണ്ടു പേരുകൾ നൽകുന്നു. Klaibya — ധൈര്യത്തിന്റെ അഭാവം (ശ്രീധരസ്വാമി: kātarya). Kṣudraṃ hṛdaya-daurbalyam — "ഹൃദയത്തിന്റെ നിസ്സാരമായ ദൗർബല്യം". ശ്രദ്ധിക്കുക: അർജുനന്റെ വാദങ്ങൾ ഗൗരവമുള്ളവയായിരുന്നു (ധർമ്മം, കുലം, പാപം); കൃഷ്ണൻ അവയെ ബുദ്ധിയുടെ കാര്യമായല്ല, ഹൃദയത്തിന്റെ ദൗർബല്യമായാണ് വിളിക്കുന്നത്. അതായത് അർജുനന്റെ വാദങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു വൈകാരികാവസ്ഥയുടെ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

"Naitat tvayy upapadyate" — ഇതു നിനക്കു ചേരുന്നില്ല. കൃഷ്ണൻ അർജുനനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വ്യക്തിത്വം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു — "പാർത്ഥൻ" (കുന്തീപുത്രൻ), "പരന്തപൻ" (ശത്രുക്കളെ തപിപ്പിക്കുന്നവൻ). പല ആചാര്യന്മാരും ഇതിനെ ഒരു നല്ല ഗുരുവിന്റെ ശൈലിയായി കാണുന്നു: ശിഷ്യനെ അവന്റെ ദൗർബല്യം കൊണ്ടല്ല, അവന്റെ യഥാർത്ഥ കഴിവുകൊണ്ടു വിളിക്കുക.

"Uttiṣṭha" — എഴുന്നേൽക്കൂ. 1.47-ൽ അർജുനൻ ഇരുന്നുപോയിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ ആദ്യത്തെ ആജ്ഞ — എഴുന്നേൽക്കൂ. എഴുന്നേൽക്കുന്നതിന്റെയും ഇരിക്കുന്നതിന്റെയും ഈ ചിത്രം വീണ്ടും തിരിച്ചുവരുന്നു.

കൃഷ്ണൻ ശകാരിക്കുക മാത്രമാണോ? അർജുനൻ ഇതിനോടു യോജിക്കുകയില്ല (2.4-ൽ ഉടനെ എതിർക്കും). ശകാരമോ പ്രചോദനവാക്യമോ മാത്രം മതിയാവില്ലെന്ന് ഇതു കാണിക്കുന്നു — അർജുനന് തിരിച്ചറിവ് വേണം. അതുകൊണ്ടാണ് തുടർന്നുള്ള ദീർഘമായ ഉപദേശം. ഇതു ഗീതയുടെ സത്യസന്ധതയാണ്: ഒരു "പ്രചോദന" വാക്യം കൊണ്ട് ആഴമേറിയ പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നില്ല.