భగవద్గీత · Sankhya Yogaఅధ్యాయం 2, శ్లోకం 3 (2.3)

రెండు మాటలు — "klaibya", "hṛdaya-daurbalya". కృష్ణుడు అర్జునుడి స్థితికి రెండు పేర్లు పెడతాడు. Klaibya — సాహసం లేకపోవడం (శ్రీధర స్వామి: kātarya). Kṣudraṃ hṛdaya-daurbalyam — "హృదయంలోని అల్పమైన బలహీనత". గమనించండి: అర్జునుడి తర్కాలు గంభీరమైనవి (ధర్మం, కులం, పాపం); కృష్ణుడు వాటిని బుద్ధికి సంబంధించిన విషయం అనడు, హృదయ దౌర్బల్యం అంటాడు. అంటే అర్జునుడి తర్కాలు నిజానికి ఒక భావోద్వేగ స్థితికి తొడిగిన వస్త్రాలు.

"Naitat tvayy upapadyate" — ఇది నీకు తగదు. కృష్ణుడు అర్జునుడికి అతని అసలైన గుర్తింపును గుర్తు చేస్తాడు — "పార్థ" (కుంతీపుత్రుడు), "పరంతప" (శత్రువులను తపింపజేసేవాడు). చాలామంది బోధకులు దీన్ని మంచి గురువు శైలిగా భావిస్తారు: శిష్యుణ్ణి అతని బలహీనతతో కాదు, అతని అసలైన సామర్థ్యంతో పిలవడం.

"Uttiṣṭha" — లే. 1.47 లో అర్జునుడు కూలబడిపోయాడు. కృష్ణుడి మొదటి ఆదేశం — లే. నిలబడటం, కూర్చోవడం అనే ఈ చిత్రం మళ్ళీ మళ్ళీ వస్తుంది.

కృష్ణుడు కేవలం గద్దిస్తున్నాడా? అర్జునుడు దీనితో ఏకీభవించడు (2.4 లో వెంటనే ఎదురు చెబుతాడు). కేవలం గద్దింపు గానీ ప్రేరణ వాక్యం గానీ సరిపోదని ఇది చూపిస్తుంది — అర్జునుడికి అవగాహన కావాలి. అందుకే ముందున్న సుదీర్ఘమైన ఉపదేశం. ఇది గీత యొక్క నిజాయితీ: ఒక "ప్రేరణాత్మక" వాక్యంతో లోతైన సంక్షోభం పరిష్కారం కాదు.