ഭഗവദ്ഗീത · Sankhya Yogaഅദ്ധ്യായം 2, ശ്ലോകം 36 (2.36)

ശത്രുവിന്റെ പരിഹാസം. ശത്രുക്കൾ വെറുതെ നിന്ദിക്കുക മാത്രമല്ല — avācya-vāda (പറയാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ) പറയും, അർജുനന്റെ സാമർത്ഥ്യത്തെ (കഴിവിനെ) പരിഹസിക്കും. ശങ്കരാചാര്യർ: നിവാതകവചന്മാർ മുതലായവരുമായുള്ള യുദ്ധത്തിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ട ആ സാമർത്ഥ്യം (മഹാഭാരതകഥ — സ്വർഗ്ഗവാസകാലത്ത് അർജുനൻ അസുരന്മാരുമായി യുദ്ധം ചെയ്തു).

ഏറ്റവും വലിയ ദുഃഖം? കൃഷ്ണൻ പറയുന്നു — ഇതിനേക്കാൾ വലിയ ദുഃഖം എന്തുണ്ട്? ശങ്കരാചാര്യർ: nindā-prāpteḥ duḥkhāt kaṣṭataraṃ duḥkhaṃ nāsti — നിന്ദയിൽനിന്നു ലഭിക്കുന്ന ദുഃഖത്തേക്കാൾ കഠിനമായ ദുഃഖമില്ല.

യുക്തിയുടെ പരിധി. ഈ ശ്ലോകത്തിന്റെ യുക്തി മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരത്തിലും പ്രതിഷ്ഠയിലുമാണ് നിലകൊള്ളുന്നത് — ഇതു ലൗകികതലമാണ് (ശങ്കരൻ). നിന്ദയെയും സ്തുതിയെയും സമമായി കാണുന്നവനെ ഗീത പിന്നീട് പ്രിയനെന്നു വിളിക്കും (12.19) — അവിടെ ഈ ദുഃഖവും ഉണ്ടാവില്ല. ഇവിടെ കൃഷ്ണൻ അർജുനന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ തലത്തിൽ സംസാരിക്കുകയാണ്.