பகவத் கீதை · Sankhya Yogaஅத்தியாயம் 2, ஸ்லோகம் 36 (2.36)
மூல ஸம்ஸ்க்ருதம் · ஶ்ரீப⁴க³வாந்
அவாச்யவாதா³ம்ஶ்ச ப³ஹூந் வதி³ஷ்யந்தி தவாஹிதாஃ
நிந்த³ந்தஸ்தவ ஸாமர்த்²யம் ததோ து³ஃக²தரம் நு கிம்
॥ 2.36 ॥
avācyavādāṃśca bahūn vadiṣyanti tavāhitāḥ
nindantastava sāmarthyaṃ tato duḥkhataraṃ nu kim
மொழிபெயர்ப்பு
"உன் பகைவர்கள் உன் திறமையை இகழ்ந்து, சொல்லத் தகாத பல சொற்களைச் சொல்வார்கள். அதை விட வேதனை தருவது வேறு என்ன இருக்க முடியும்?"
விளக்கம்
பகைவனின் ஏளனம். பகைவர்கள் வெறுமனே இகழ மாட்டார்கள் — avācya-vāda (சொல்லத் தகாத சொற்களைச்) சொல்வார்கள், அர்ஜுனனின் சாமர்த்தியத்தை (திறமையை) கேலி செய்வார்கள். சங்கராசாரியார்: நிவாதகவசர் முதலியோருடன் போரிட்டதன் மூலம் நிரூபிக்கப்பட்ட அந்தத் திறமை (மகாபாரதக் கதை — சொர்க்கத்தில் தங்கியிருந்தபோது அர்ஜுனன் அசுரர்களுடன் போரிட்டான்).
மிகப் பெரிய துக்கமா? கிருஷ்ணன் சொல்கிறார் — இதை விடப் பெரிய துக்கம் என்ன? சங்கராசாரியார்: nindā-prāpteḥ duḥkhāt kaṣṭataraṃ duḥkhaṃ nāsti — இகழ்ச்சியால் வரும் துக்கத்தை விடக் கடினமான துக்கம் இல்லை.
வாதத்தின் எல்லை. இந்த ஸ்லோகத்தின் வாதம் மனிதனின் அகங்காரத்தையும் நற்பெயரையும் சார்ந்தது — இது உலகியல் நிலை (சங்கரர்). இகழ்ச்சியையும் புகழ்ச்சியையும் சமமாகக் கருதுபவனைக் கீதை பின்னர் பிரியமானவன் என்று சொல்லும் (12.19) — அங்கே இந்தத் துக்கமும் இருக்காது. இங்கே கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனின் தற்போதைய நிலையில் நின்று பேசுகிறார்.
AI-assisted draft translation — under review.