ഭഗവദ്ഗീത · Sankhya Yogaഅദ്ധ്യായം 2, ശ്ലോകം 43 (2.43)

കാമനാകേന്ദ്രിതമായ ധർമ്മം. അത്തരം ആളുകളുടെ നാലു ലക്ഷണങ്ങൾ കൃഷ്ണൻ പറയുന്നു:

1. Kāmātmānaḥ — കാമനതന്നെ സ്വഭാവമായവർ (ശങ്കരൻ: kāma-parāḥ).
2. Svarga-parāḥ — സ്വർഗ്ഗത്തെത്തന്നെ പരമപുരുഷാർത്ഥമായി കരുതുന്നവർ.
3. അവരുടെ വാക്ക് janma-karma-phala-pradā — ജന്മംതന്നെ ഫലമായുള്ളത് (ശങ്കരൻ: janmaiva karma-phalam). അതായത് അത്തരം കർമ്മം വീണ്ടും ജനനമരണചക്രത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു.
4. Kriyā-viśeṣa-bahulā — വിധിവിധാനങ്ങൾ നിറഞ്ഞത്: ശങ്കരൻ — svarga, paśu, putra (സ്വർഗ്ഗം, പശു, പുത്രൻ) മുതലായവയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള കർമ്മങ്ങളുടെ ബാഹുല്യം.

കർമ്മകാണ്ഡത്തിന്റെ പരിധി. കൃഷ്ണൻ കർമ്മകാണ്ഡത്തെ നിന്ദിക്കുന്നില്ല — അതിന്റെ പരിധി പറയുന്നു: ഭോഗത്തിനും ഐശ്വര്യത്തിനുമായി ചെയ്യുന്ന കർമ്മം വീണ്ടും ജന്മം നൽകുന്നു; മുക്തിയല്ല.