ഭഗവദ്ഗീത · Karma Sannyasa Yogaഅദ്ധ്യായം 5, ശ്ലോകം 15 (5.15)

ശങ്കരാചാര്യർ — വിഭു = ഈശ്വരൻ, ഭക്തന്റേതുപോലും. Na ādatte na ca gṛhṇāti bhaktasyāpi kasyacit pāpam — വിഭു ഭക്തന്റെപോലും പാപം സ്വീകരിക്കുന്നില്ല, na caiva ādatte sukṛtaṃ bhaktaiḥ prayuktam — ഭക്തർ അർപ്പിക്കുന്ന പുണ്യവും ഇല്ല. പിന്നെ ഭക്തർ എന്തിന് പൂജയും യാഗവും ദാനവും ചെയ്യുന്നു? ഉത്തരം: ajñānena āvṛtaṃ jñānaṃ viveka-vijñānam — വിവേകജ്ഞാനം അജ്ഞാനത്താൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ജീവികൾ "karomi kārayāmi bhokṣye bhojayāmi" — "ഞാൻ ചെയ്യുന്നു, ചെയ്യിക്കുന്നു, അനുഭവിക്കും, അനുഭവിപ്പിക്കും" — എന്ന മോഹത്തിൽ വീഴുന്നു.

ആചാര്യ രാമാനുജൻ — വിഭു = ആത്മാവ്; "ādatte" = നീക്കൽ. Kasyacit sva-sambandhitayā abhimatasya putrādeḥ pāpaṃ duḥkhaṃ na ādatte na apanudati — തന്റേതെന്ന് കരുതുന്ന (പുത്രൻ മുതലായ) ആരുടെയും ദുഃഖം നീക്കുന്നില്ല; pratikūlatayā abhimatasya sukṛtaṃ sukhaṃ ca na … apanudati — ശത്രുവെന്ന് കരുതുന്നവന്റെ സുഖവും തട്ടിയെടുക്കുന്നില്ല. എന്തുകൊണ്ട്? Ayaṃ vibhuḥ na kvācitkaḥ — ആത്മാവ് ഏതെങ്കിലും ഒരു ദേഹത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല, അതിനാൽ na kasyacit sambandhī na kasyacit pratikūlaḥ — ആരുടെയും ബന്ധുവല്ല, ആരുടെയും ശത്രുവുമല്ല. Sarvam idaṃ vāsanā-kṛtam — ഈ "എന്റേത് / അന്യന്റേത്" എല്ലാം വാസനയുടെ സൃഷ്ടിയാണ്. അജ്ഞാനം = jñāna-virodhinā pūrva-pūrva-karmaṇā … āvṛtaṃ saṃkucitam — പഴയ കർമ്മം ജ്ഞാനത്തെ മൂടി ചുരുക്കിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

വ്യത്യാസം: ശങ്കരൻ — വിഭു ഈശ്വരനാണ്, അജ്ഞാനം വിവേകത്തിന്റെ ആവരണം; രാമാനുജൻ — വിഭു ആത്മാവാണ്, അജ്ഞാനം കർമ്മം മൂലമുള്ള ജ്ഞാനത്തിന്റെ സങ്കോചം.