ഭഗവദ്ഗീത · Jnana Vijnana Yogaഅദ്ധ്യായം 7, ശ്ലോകം 1 (7.1)

ശങ്കരാചാര്യർ — "എന്നെ മാത്രം ആശ്രയിക്കൽ". Mayi vakṣyamāṇa-viśeṣaṇe parameśvare āsaktaṃ manaḥ — ഇനി പറയാൻ പോകുന്ന ഗുണങ്ങളുള്ള പരമേശ്വരനിൽ മനസ്സുറച്ചവൻ; mad-āśrayaḥ — സാധാരണ മനുഷ്യൻ ഏതെങ്കിലും പുരുഷാർത്ഥത്തിനായി അഗ്നിഹോത്രം, തപസ്സ്, ദാനം തുടങ്ങിയവയെ ആശ്രയിക്കുന്നു, ayaṃ tu yogī mām eva āśrayaṃ pratipadyate hitvā anyat sādhanāntaram — ഈ യോഗിയാകട്ടെ മറ്റു സാധനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നു. Samagraṃ … vibhūti-bala-śakty-aiśvaryādi-guṇa-saṃpannaṃ mām — വിഭൂതി, ബലം, ശക്തി, ഐശ്വര്യം തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയ "സമ്പൂർണ്ണനായ" എന്നെ.

ആചാര്യ രാമാനുജൻ — വിയോഗം അസഹ്യം. Mat-priyatvātirekeṇa … viśleṣe sati tat-kṣaṇād eva viśīryamāṇa-svabhāvatayā mayi sugāḍhaṃ baddha-manāḥ — എന്നോടുള്ള അത്യധികമായ പ്രേമം കാരണം, എന്റെ സ്വരൂപം, ഗുണങ്ങൾ, ലീലകൾ, വിഭൂതി എന്നിവയിൽനിന്ന് വേർപെടുന്ന നിമിഷംതന്നെ ചിതറിപ്പോകുന്ന സ്വഭാവമുള്ളതിനാൽ എന്നിൽ ഗാഢമായി ബന്ധിച്ച മനസ്സുള്ളവൻ; svayaṃ ca mayā vinā viśīryamāṇatayā mad-āśrayaḥ mad-ekādhāraḥ — ഞാനില്ലാതെ സ്വയം ചിതറിപ്പോകുമെന്നതിനാൽ എന്നെ മാത്രം ആധാരമാക്കിയവൻ.

വ്യത്യാസം: ശങ്കരൻ — ആശ്രയം = മറ്റു സാധനങ്ങൾ വിട്ട് ഈശ്വരനെ ശരണം പ്രാപിക്കൽ; രാമാനുജൻ — വിയോഗത്തിൽ ആൾ "ചിതറിപ്പോകും" വിധം അത്ര ഗാഢമായ പ്രേമം (6.47-ലെ kṣaṇa-mātra-viyogāsahatā-യുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു).