भगवद्गीता · Jnana Vijnana Yogaअध्याय 7, श्लोक 1 (7.1)

शंकराचार्य — "माझाच आश्रय". Mayi vakṣyamāṇa-viśeṣaṇe parameśvare āsaktaṃ manaḥ — पुढे सांगितल्या जाणाऱ्या गुणांनी युक्त परमेश्वरात ज्याचे मन लागले आहे; mad-āśrayaḥ — सामान्य माणूस एखाद्या पुरुषार्थासाठी अग्निहोत्र, तप, दान इत्यादींचा आश्रय घेतो, ayaṃ tu yogī mām eva āśrayaṃ pratipadyate hitvā anyat sādhanāntaram — हा योगी इतर साधने सोडून माझाच आश्रय घेतो. Samagraṃ … vibhūti-bala-śakty-aiśvaryādi-guṇa-saṃpannaṃ mām — विभूती, बळ, शक्ती, ऐश्वर्य इत्यादी गुणांनी युक्त असा "पूर्ण" मी.

आचार्य रामानुज — वियोग असह्य. Mat-priyatvātirekeṇa … viśleṣe sati tat-kṣaṇād eva viśīryamāṇa-svabhāvatayā mayi sugāḍhaṃ baddha-manāḥ — माझ्यावरील अतिशय प्रेमामुळे, माझे स्वरूप, गुण, लीला आणि विभूती यांच्यापासून वियोग होताच विखुरून जाण्याच्या स्वभावामुळे माझ्यात खोलवर बांधलेले मन; svayaṃ ca mayā vinā viśīryamāṇatayā mad-āśrayaḥ mad-ekādhāraḥ — माझ्याशिवाय स्वतःच विखुरून जात असल्यामुळे माझाच आधार.

फरक: शंकर — आश्रय = इतर साधने सोडून ईश्वराची शरण; रामानुज — प्रेम इतके खोल की वियोगात माणूस "विखुरून" जातो (6.47 मधील kṣaṇa-mātra-viyogāsahatā शी जोडलेले).