भगवद्गीता · Sankhya Yogaअध्याय 2, श्लोक 28 (2.28)

तीन टप्पे. प्रत्येक प्राण्याची कहाणी: avyakta (आधी — आपल्याला दिसत नाही), vyakta (मध्ये — आपण त्याला जाणतो), avyakta (नंतर — पुन्हा दिसत नाही). आपण फक्त मधला भागच जाणतो — आणि तोच गेल्यावर रडतो.

शंकराचार्यांचे उद्धरण. ते एक श्लोक उद्धृत करतात: "adarśanād āpatitaḥ punaś cādarśanaṃ gataḥ / nāsau tava na tasya tvaṃ vṛthā kā paridevanā" — "तो अदृश्यातून आला, पुन्हा अदृश्यात गेला; ना तो तुझा, ना तू त्याचा — व्यर्थ विलाप कसला?" (महाभारतात आढळणारा प्रसिद्ध श्लोक)

रामानुजांचे वाचन. मनुष्य इत्यादी प्राणी — पदार्थ म्हणून — आधी अनुपलब्ध अवस्थेत, मध्ये मनुष्यरूपात उपलब्ध, आणि नंतर पुन्हा अनुपलब्ध अवस्थेत — आपल्या स्वभावात राहतात; म्हणून यात विलापाचे कारण नाही. रामानुजांच्या मते येथपर्यंत कृष्णाने "शरीरालाच आत्मा मानणाऱ्या" पक्षातही शोकाचे कारण नाही हे दाखवले.

"Kā paridevanā" — विलाप कसला? लक्षात घ्या — कृष्ण paridevanā (विलाप, रडणे-ओरडणे) हा शब्द वापरतात, जो अतिशय, सतत शोकाचा भाव देतो.