భగవద్గీత · Sankhya Yogaఅధ్యాయం 2, శ్లోకం 28 (2.28)

మూడు మజిలీలు. ప్రతి ప్రాణి కథ: avyakta (ముందు — మనకు కనిపించదు), vyakta (మధ్యలో — మనకు తెలుసు), avyakta (తర్వాత — మళ్ళీ కనిపించదు). మనకు మధ్య భాగం మాత్రమే తెలుసు — అది పోయినప్పుడే ఏడుస్తాం.

శంకరాచార్యుల ఉల్లేఖనం. వారు ఒక శ్లోకాన్ని ఉల్లేఖిస్తారు: "adarśanād āpatitaḥ punaś cādarśanaṃ gataḥ / nāsau tava na tasya tvaṃ vṛthā kā paridevanā" — "అతడు కనిపించని చోటు నుంచి వచ్చాడు, మళ్ళీ కనిపించని చోటికి వెళ్ళిపోయాడు; అతడు నీవాడు కాదు, నువ్వు అతనివాడివి కాదు — వ్యర్థమైన విలాపం ఎందుకు?" (మహాభారతంలో కనిపించే ప్రసిద్ధ శ్లోకం)

రామానుజుల పఠనం. మనుషులు మొదలైన ప్రాణులు — పదార్థ రూపంలో — ముందు అనుపలబ్ధ (కనిపించని) అవస్థలో, మధ్యలో మనిషి రూపంలో ఉపలబ్ధంగా, తర్వాత మళ్ళీ అనుపలబ్ధ అవస్థలో — తమ స్వభావంలోనే ఉంటాయి; కాబట్టి ఇందులో విలపించడానికి కారణం లేదు. రామానుజుల ప్రకారం ఇక్కడి వరకు కృష్ణుడు "దేహాన్నే ఆత్మగా భావించే" పక్షంలో కూడా శోకానికి కారణం లేదని చూపించాడు.

"Kā paridevanā" — విలాపం ఎందుకు? గమనించండి — కృష్ణుడు paridevanā (విలాపం, రోదన) అనే పదాన్ని తీసుకుంటాడు, ఇది అతిగా, ఎడతెగకుండా శోకించడం అనే భావాన్ని ఇస్తుంది.