भगवद्गीता · Sankhya Yogaअध्याय 2, श्लोक 70 (2.70)

समुद्राची उपमा. हजारो नद्या पावसाळ्यात दुथडी भरून समुद्रात कोसळतात — समुद्र उतू जात नाही. उन्हाळ्यात नद्या आटतात — समुद्र आटत नाही. तो āpūryamāṇa आहे — सदैव भरलेला — आणि acala-pratiṣṭha — आपल्या मर्यादेत अटळ.

शंकराचार्य: पाणी समुद्रात svātma-stham avikriyam eva santam — त्याला विकाररहितच ठेवून — प्रवेश करते; तसेच विषय जवळ असतानाही इच्छा ज्या पुरुषात avikurvantaḥ — विकार न आणता — प्रवेश करतात, ātmany eva pralīyante, na svātma-vaśaṃ kurvanti — आत्म्यातच लीन होतात, त्याला आपल्या ताब्यात घेत नाहीत — तो śāntiṃ mokṣam — शांती, म्हणजे मोक्ष — प्राप्त करतो.

रामानुज — आले तरी, न आले तरी. आचार्य रामानुज: नद्यांच्या पाण्याच्या प्रवेशाने किंवा अप्रवेशाने समुद्रात काही विशेष फरक पडत नाही. तसेच शब्द इत्यादी विषय इंद्रियांसमोर आले किंवा न आले — svātmāvalokana-tṛptyā — आपल्या आत्म्याच्या दर्शनाच्या तृप्तीमुळे जो विकार पावत नाही, तोच शांती मिळवतो.

मधुसूदन: विषय prārabdha-karma-vaśāt — प्रारब्ध कर्मामुळे — avarjanīyatayā — अपरिहार्यपणे येतात, पण त्याच्या चित्ताला विकृत करू शकत नाहीत.