ଭଗବଦ୍ ଗୀତା · Arjuna Vishada Yogaଅଧ୍ୟାୟ 1, ଶ୍ଳୋକ 39 (1.39)

"Na paśyanti" vs "prapaśyadbhiḥ" — ଅନ୍ଧତା ଓ ଦୃଷ୍ଟି। ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ଓ କୌରବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନୈତିକ ରେଖା ଟାଣନ୍ତି: ସେମାନେ ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ, ଆମେ ଦେଖୁଛୁ। ଏବଂ ଯିଏ ଦେଖୁଛି, ତାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦେବା। ଶ୍ରୀଧର: nivṛttāv eva buddhiḥ kartavyā — "ନିବୃତ୍ତି (ପଛଘୁଞ୍ଚା)ରେ ହିଁ ବୁଦ୍ଧି ଲଗାଇବା ଉଚିତ।"

ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଶଙ୍କା — "କ୍ଷତ୍ରିୟ ଆହ୍ୱାନରୁ ଫେରେ ନାହିଁ"। ମଧୁସୂଦନ ଏକ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିପକ୍ଷ ରଖନ୍ତି: ଶାସ୍ତ୍ର କହେ "āhūto na nivarteta dyūtād api raṇād api" — "ଡକାଗଲେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜୁଆ ଓ ଯୁଦ୍ଧରୁ ମଧ୍ୟ ଫେରେ ନାହିଁ"; କ୍ଷତ୍ରିୟର ଯୁଦ୍ଧ ଧର୍ମ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ଧନ ଧାର୍ମିକ। ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଡକାଯାଇଛି। ତେବେ ଫେରିବା କିପରି ଉଚିତ?

ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଉତ୍ତର (ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ) — ମୀମାଂସାର ଗଭୀର ଯୁକ୍ତି। କୌଣସି କର୍ମରେ ପ୍ରବୃତ୍ତି ସେତେବେଳେ ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ତାହାକୁ ଶ୍ରେୟର ସାଧନ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ; ଏବଂ ଶ୍ରେୟ ତାହା ଯାହା ପରେ ଅଶ୍ରେୟ (କ୍ଷତି) ନ ଆସେ। ଯଦି ଏପରି ନ ହୁଏ, ତେବେ ଶ୍ୟେନ ଯାଗ (ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଥିବା ଏକ ବୈଦିକ ଅଭିଚାର-କର୍ମ) ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ ହୋଇଯାଆନ୍ତା। ମଧୁସୂଦନ ଉଦ୍ଧୃତ କରନ୍ତି: "ଯେଉଁ କର୍ମ ଫଳରେ ମଧ୍ୟ ଅନର୍ଥ ସହ ନ ଯୋଡ଼େ, ଏବଂ କେବଳ ପ୍ରସନ୍ନତାର କାରଣ ହୁଏ, ତାହାକୁ ଧର୍ମ କୁହାଯାଏ।" ସେଥିପାଇଁ — ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ୟେନ ପରି, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ (ଯେଉଁଥିରେ ବନ୍ଧୁ-ବଧର ଅନର୍ଥ ଅଛି) ଆମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଏହି ଯୁକ୍ତି ଦର୍ଶାଏ ଯେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପକ୍ଷ କେତେ ଗମ୍ଭୀର ଓ ଶାସ୍ତ୍ରସମ୍ମତ ହୋଇପାରେ। ଗୀତାର ଉତ୍ତର ଏହାକୁ ହାଲୁକା ଭାବେ ନେଇପାରେ ନାହିଁ — ଏବଂ ନିଏ ନାହିଁ।

"Janārdana" — ପୁଣି ଥରେ। ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁଣି "ଜନାର୍ଦ୍ଦନ" କହନ୍ତି — ଯେପରି ବାରମ୍ବାର ତାଙ୍କ ସହମତି ଚାହୁଁଛନ୍ତି।