பகவத் கீதை · Vibhuti Yogaஅத்தியாயம் 10, ஸ்லோகம் 5 (10.5)

சங்கராசாரியர். ahiṃsā apīḍā prāṇinām; tuṣṭiḥ saṃtoṣaḥ paryāptabuddhir lābheṣu — கிடைத்ததைப் போதுமானது என்று கருதுதல்; dānaṃ yathāśakti saṃvibhāgaḥ — சக்திக்கு ஏற்பப் பகிர்ந்தளித்தல்; yaśaḥ dharmanimittā kīrtiḥ; ayaśas tu adharmanimittā akīrtiḥ; bhūtānāṃ prāṇināṃ mattaḥ eva īśvarāt pṛthagvidhāḥ nānāvidhāḥ svakarmānurūpeṇa — அவரவர் கர்மத்திற்கு ஏற்ப.

ஆச்சாரிய ராமானுஜர். ahiṃsā paraduḥkhāhetutvam — பிறருடைய துன்பத்திற்குக் காரணமாகாமல் இருத்தல்; samatā ātmani suhṛtsu vipakṣeṣu ca arthānarthayoḥ samamatitvam — தன், நண்பர்கள், எதிரிகள் ஆகியோரின் லாப-நஷ்டத்தில் ஒரே மனப்பான்மை; dānaṃ svakīyabhogyānāṃ parasmai pratipādanam.