பகவத் கீதை · Bhakti Yogaஅத்தியாயம் 12, ஸ்லோகம் 19 (12.19)
மூல ஸம்ஸ்க்ருதம் · ஶ்ரீப⁴க³வாந்
துல்யநிந்தா³ஸ்துதிர்மௌநீ ஸந்துஷ்டோ யேந கேநசித்
அநிகேதஃ ஸ்தி²ரமதிர்ப⁴க்திமாந் மே ப்ரியோ நரஃ
॥ 12.19 ॥
tulyanindāstutirmaunī santuṣṭo yena kenacit
aniketaḥ sthiramatirbhaktimān me priyo naraḥ
மொழிபெயர்ப்பு
"நிந்தையிலும் புகழ்ச்சியிலும் ஒரே நிலையில் இருப்பவன், பேச்சில் அடக்கமுள்ளவன், கிடைத்தது எதுவானாலும் அதில் மனநிறைவுள்ளவன், வீட்டுப் பற்றற்றவன், உறுதியான புத்தியுள்ளவன் — இத்தகைய பக்தியுள்ள மனிதன் எனக்கு அன்புக்குரியவன்."
விளக்கம்
சங்கராசாரியர். maunī maunavān saṃyatavāk — மௌனம் = பேச்சின் அடக்கம்; saṃtuṣṭaḥ yena kenacit śarīrasthitihetumātreṇa; மகாபாரதத்திலிருந்து மேற்கோள்: yena kenacid ācchanno yena kenacid āśitaḥ — கிடைத்ததை உடுத்தி, கிடைத்ததை உண்டு; aniketaḥ niketaḥ āśrayaḥ nivāsaḥ niyataḥ na vidyate yasya — நிலையான இருப்பிடம் இல்லாதவன் (சந்நியாசி); முன்னுரையாக: 12.13–12.19 akṣaropāsakānāṃ … saṃnyāsināṃ … dharmajātam — அக்ஷரத்தை உபாசிக்கும் சந்நியாசிகளின் தர்மங்கள்.
ஆச்சாரிய ராமானுஜர் (12.18–12.19): ātmani sthiramatitvena niketanādiṣu asakta iti aniketaḥ — ஆத்மாவில் உறுதியான புத்தி இருப்பதால் வீடு முதலியவற்றில் பற்றில்லாதவன் — இதுவே அனிகேதன்.
AI-assisted draft translation — under review.