பகவத் கீதை · Shraddhatraya Vibhaga Yogaஅத்தியாயம் 17, ஸ்லோகம் 2 (17.2)

சங்கராசாரியர். janmāntarakṛtaḥ dharmādisaṃskāraḥ maraṇakāle abhivyaktaḥ svabhāvaḥ — முந்தைய பிறவிகளின் சம்ஸ்காரங்களே ஸ்வபாவம்.

ஆசாரிய ராமானுஜர். prācīnavāsanānimittaḥ tattadruciviśeṣaḥ? yatra ruciḥ tatra śraddhā jāyate — பழைய வாசனைகளிலிருந்து விருப்பம்; எங்கே விருப்பமோ, அங்கே சிரத்தை; svābhimataṃ sādhayati etat iti viśvāsapūrvikā sādhane tvarā — "இது என் இலக்கை நிறைவேற்றும்" — இந்த நம்பிக்கையால் சாதனையில் ஊக்கம்.

ஸ்ரீதர ஸ்வாமி. ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு: śāstratattvajñānataḥ pravartamānānāṃ … sāttvikī ekavidhaiva śraddhā — சாஸ்திர ஞானத்தால் நடப்பவர்களின் சிரத்தை ஒரே வகை (சாத்விகம்); lokācāramātreṇa tu pravartamānānāṃ … trividhā — உலக வழக்கத்தை மட்டும் வைத்து நடப்பவர்களுடையது மூன்று வகை. மேலும் மிகவும் நம்பிக்கை தரும் வாக்கியம்: svabhāvam anyathā kartuṃ samarthaṃ hi śāstroktaṃ vivekajñānaṃ — ஸ்வபாவத்தை மாற்றும் வல்லமை விவேக ஞானத்துக்கு உண்டு.

மதுசூதன ஸரஸ்வதி. அவரைப் பொறுத்தவரை ராஜஸ-தாமஸ சிரத்தை உடையவர்கள் na śāstrīyasādhane 'dhikriyante — சாஸ்திர சாதனைக்குத் தகுதி உடையவர்கள் அல்லர் (அவருடைய கண்டிப்பான வாசிப்பு); ஆனால் அடுத்த சுலோகத்தில் அவரே, மனிதர்களின் அந்தக்கரணம் prāyeṇa vyāmiśram — பெரும்பாலும் கலந்தது என்கிறார்.