பகவத் கீதை · Sankhya Yogaஅத்தியாயம் 2, ஸ்லோகம் 12 (2.12)
மூல ஸம்ஸ்க்ருதம் · ஶ்ரீப⁴க³வாந்
ந த்வேவாஹம் ஜாது நா’’ஸம் ந த்வம் நேமே ஜநாதி⁴பாஃ
ந சைவ ந ப⁴விஷ்யாமஃ ஸர்வே வயமதஃ பரம்
॥ 2.12 ॥
na tvevāhaṃ jātu nā''saṃ na tvaṃ neme janādhipāḥ
na caiva na bhaviṣyāmaḥ sarve vayamataḥ param
மொழிபெயர்ப்பு
"நான் இல்லாமலோ, நீ இல்லாமலோ, இந்த அரசர்கள் இல்லாமலோ இருந்த காலம் ஒருபோதும் இல்லை; இனிமேல் நாம் அனைவரும் இல்லாமல் போகும் காலமும் இருக்காது."
விளக்கம்
மூன்று காலங்கள், ஒரே இருப்பு. கிருஷ்ணன் மூன்று காலங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறார்: இறந்த காலம் ("நான்/நீ/இவர்கள் இல்லாமல் இருந்தோம் — அப்படி இல்லை"), எதிர்காலம் ("நாம் இல்லாமல் போவோம் — அப்படி இல்லை"). சங்கராசாரியார்: triṣv api kāleṣu nityā ātma-svarūpeṇa — ஆத்ம வடிவில் அனைவரும் மூன்று காலங்களிலும் நித்தியமானவர்கள். குடங்கள் உருவாகி உடைந்தாலும் ஆகாயம் (வெளி) நித்தியமாக இருப்பது போல — உடல்கள் உருவாகி அழிகின்றன, ஆத்மா அல்ல.
"Aham, tvam, ime, vayam" — நான், நீ, இவர்கள், நாம் அனைவரும். கிருஷ்ணன் தன்னையும் சேர்த்துக்கொள்கிறார். இதனால் இரண்டு விஷயங்கள் நிகழ்கின்றன: (1) இந்தக் கொள்கை கிருஷ்ணனுக்கும் அதே அளவு உண்மை என்று அர்ஜுனன் உணர்கிறான்; (2) மிகப் பெரிய தத்துவ விவாதம் — "நாம் அனைவரும்" என்ற பன்மை தனித்தனி ஆத்மாக்களைக் குறிக்கிறதா?
சூழலில் இந்த ஸ்லோகம் ஏன் முக்கியம். அர்ஜுனனின் துக்கம்: "இவர்கள் இறந்துவிடுவார்கள்." கிருஷ்ணனின் முதல் பதில்: "உண்மையில் இவர்கள் யாரோ, அது ஒருபோதும் இறப்பதில்லை." துயரத்தின் மூலக் காரணமான — அழிவு — என்பதே தவறு என்று நிறுவப்படுகிறது.
AI-assisted draft translation — under review.