பகவத் கீதை · Sankhya Yogaஅத்தியாயம் 2, ஸ்லோகம் 16 (2.16)
மூல ஸம்ஸ்க்ருதம் · ஶ்ரீப⁴க³வாந்
நாஸதோ வித்³யதே பா⁴வோ நாபா⁴வோ வித்³யதே ஸதஃ
உப⁴யோரபி த்³ருஷ்டோ’ந்தஸ்த்வநயோஸ்தத்த்வத³ர்ஶிபி⁴ஃ
॥ 2.16 ॥
nāsato vidyate bhāvo nābhāvo vidyate sataḥ
ubhayorapi dṛṣṭo'ntastvanayostattvadarśibhiḥ
மொழிபெயர்ப்பு
"இல்லாததற்கு (நிலையான) இருப்பு இல்லை, உள்ளதற்கு இல்லாமை இல்லை. உண்மையைக் காண்பவர்கள் இவ்விரண்டைப் பற்றிய இந்த இறுதி முடிவையே கண்டிருக்கிறார்கள்."
விளக்கம்
கீதையின் மிக ஆழமான ஸ்லோகங்களில் ஒன்று. இரண்டு வாக்கியங்கள் — முழுத் தத்துவமும்:
- Nāsato vidyate bhāvaḥ — அசத் எதுவோ, அதற்கு உண்மையான இருப்பு இல்லை.
- Nābhāvo vidyate sataḥ — சத் எதுவோ, அது ஒருபோதும் இல்லாமல் போவதில்லை.
அர்ஜுனனின் சூழலில்: நீ எதற்காக அழுகிறாயோ (உடல்) — அதற்கு நிலையான இருப்பு இருந்ததே இல்லை; உண்மையில் இருப்பது (ஆத்மா) — அதற்கு அழிவு இருக்கவே முடியாது. இரண்டு வழியிலும் துயரத்திற்குக் காரணம் இல்லை.
"சத்", "அசத்" — என்ன? இங்கேதான் மரபுகளுக்கு இடையே மிகப் பெரிய வேறுபாடு உள்ளது. ஆனால் சுருக்கமாக: மாறுவது, உருவாகி அழிவது — அது அசத் வகையைச் சேர்ந்தது; ஒருபோதும் மாறாதது — அது சத்.
"Tattva-darśibhiḥ" — உண்மையைக் காண்பவர்கள். இந்த ஞானம் வாதத்தை விட தரிசனத்தின் (நேரடி அனுபவத்தின்) விஷயமாகச் சொல்லப்படுகிறது. இது 4.34-இல் மீண்டும் வரும் — "உண்மையைக் கண்ட ஞானிகள் உனக்கு ஞானத்தை உபதேசிப்பார்கள்".
AI-assisted draft translation — under review.