பகவத் கீதை · Sankhya Yogaஅத்தியாயம் 2, ஸ்லோகம் 25 (2.25)
மூல ஸம்ஸ்க்ருதம் · ஶ்ரீப⁴க³வாந்
அவ்யக்தோ’யமசிந்த்யோ’யமவிகார்யோ’யமுச்யதே
தஸ்மாதே³வம் விதி³த்வைநம் நாநுஶோசிதுமர்ஹஸி
॥ 2.25 ॥
avyakto'yamacintyo'yamavikāryo'yamucyate
tasmādevaṃ viditvainaṃ nānuśocitumarhasi
மொழிபெயர்ப்பு
"இது (ஆத்மா) வெளிப்படாதது (புலன்களுக்குத் தெரியாதது), சிந்தனைக்கு எட்டாதது (மனதின் பிடிக்கு அப்பாற்பட்டது), மாறாதது என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆகவே இதை இவ்வாறு அறிந்து நீ துயரப்படக் கூடாது."
விளக்கம்
மேலும் மூன்று அடைமொழிகள் — அறிவின் எல்லைகள்.
- Avyakta — புலன்களின் பிடிக்கு அப்பாற்பட்டது. கண், காது, கை — எதுவும் இதை ஒரு பொருளாகப் பிடிக்க முடியாது.
- Acintya — மனதின் கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டது. நாம் கற்பனை செய்யும் எதுவும் புலன்களால் அறிந்தவற்றின் அடிப்படையில் அமைகிறது; ஆத்மா அப்படிப்பட்டது அல்ல.
- Avikārya — மாற்றமற்றது. சங்கராசாரியாரின் எடுத்துக்காட்டு: உறைமோர் சேர்த்தால் பால் தயிராகிறது — மாறிவிடுகிறது; ஆத்மா அப்படி மாறுவதில்லை, ஏனெனில் அதற்குப் பகுதிகள் இல்லை.
அறிவின் வரிசை. முதலில் ஆத்மா பௌதிக அழிவுக்கு அப்பாற்பட்டது என்று சொல்லப்பட்டது (2.23–2.24); இப்போது அறிவின் கருவிகளுக்கும் (புலன், மனம்) அப்பாற்பட்டது. அதாவது, ஆத்மா ஒரு "பொருளாக" அறியப்படுவதில்லை — அதுவே அனைத்தையும் அறிவதற்கான ஆதாரம் (2.18-இன் "aprameya" காண்க).
"Tasmāt… na anuśocitum arhasi" — ஆகவே துயரப்படாதே. இந்த முழுப் பகுதியின் முடிவு: மாறாத, அழியாத, யாராலும் தொட முடியாத ஒன்றுக்காகத் துயரம் ஏன்?
AI-assisted draft translation — under review.