பகவத் கீதை · Sankhya Yogaஅத்தியாயம் 2, ஸ்லோகம் 55 (2.55)
மூல ஸம்ஸ்க்ருதம் · ஶ்ரீப⁴க³வாந்
ஶ்ரீப⁴க³வாநுவாச
ப்ரஜஹாதி யதா³ காமாந் ஸர்வாந் பார்த² மநோக³தாந்
ஆத்மந்யேவா’’த்மநா துஷ்டஃ ஸ்தி²தப்ரஜ்ஞஸ்ததோ³ச்யதே
॥ 2.55 ॥
prajahāti yadā kāmān sarvān pārtha manogatān
ātmanyevā''tmanā tuṣṭaḥ sthitaprajñastadocyate
மொழிபெயர்ப்பு
"ஸ்ரீ பகவான் சொன்னார்: பார்த்தா! மனிதன் மனதில் குடிகொண்டுள்ள எல்லா ஆசைகளையும் முழுமையாகத் துறந்து, தன்னாலேயே தன்னிடத்தில் (ஆத்மாவில்) திருப்தியடைந்திருக்கும்போது — அவன் ஸ்திதப்பிரக்ஞன் (நிலைத்த புத்தி உடையவன்) என்று அழைக்கப்படுகிறான்."
விளக்கம்
இரண்டு விஷயங்கள் — விடுதலும் திருப்தியடைதலும். இந்த ஸ்லோகம் இரண்டு பகுதிகளாக உள்ளது: (1) மனதின் எல்லா ஆசைகளையும் வேரோடு விடுதல், (2) ஆத்மாவில், ஆத்மாவால் திருப்தியடைதல்.
ஒரு கேள்வியும் அதன் பதிலும் (சங்கராசாரியார்). சங்கராசாரியார் ஓர் ஐயத்தை எழுப்புகிறார்: எல்லா ஆசைகளையும் விட்டுவிட்டால், திருப்திக்கான காரணமே இல்லாமல் போகிறதே — அத்தகையவன் பித்தனைப் போல நடந்துகொள்ள மாட்டானா? பதில்: ātmany eva ātmanā tuṣṭaḥ — அவன் வெளி லாபங்களைச் சாராமல், பரமார்த்த தரிசனத்தின் "அமிர்த ரசத்தால்" திருப்தியடைந்திருக்கிறான்; அவனுக்கு வேறு எதுவும் alam (போதுமானது) என்று தோன்றுவதில்லை. திருப்தியின் ஊற்று வெளியிலிருந்து உள்ளே வந்துவிட்டது.
ராமானுஜர் — ஞான நிஷ்டையின் உச்சம். ஆசாரிய ராமானுஜர்: ஆத்மாவையே ஆதாரமாகக் கொண்டு, மனம் ஆத்மாவிலேயே திருப்தியடைந்திருக்கிறது; அந்தத் திருப்தியாலேயே மற்ற எல்லா ஆசைகளும் நீங்கிவிடுகின்றன. அவர் சொல்கிறார்: jñāna-niṣṭhā-kāṣṭhā iyam — இது ஞான நிஷ்டையின் உச்ச எல்லை. அடுத்த மூன்று ஸ்லோகங்கள் (2.56–2.58) இதற்கு ஒவ்வொரு படி கீழான நிலைகளைச் சொல்கின்றன.
கவனியுங்கள் — வரிசை தலைகீழானது: முதலில் திருப்தி, பிறகு துறவு தானாக. துறவு வலுக்கட்டாயமானது அல்ல; ஒரு பெரிய ஆனந்தம் கிடைக்கும்போது சிறிய கவர்ச்சிகள் நீங்கிவிடுகின்றன.
AI-assisted draft translation — under review.