பகவத் கீதை · Sankhya Yogaஅத்தியாயம் 2, ஸ்லோகம் 9 (2.9)

ஒரே நேரத்தில் இரண்டு — ஒரு முரண்நகை. 2.7-இல் அர்ஜுனன் "எனக்குக் கற்பியுங்கள்" என்றான்; இப்போது "நான் போரிட மாட்டேன்" என்று சொல்லி மௌனமாகிறான். அதாவது, சீடனான பிறகும் அர்ஜுனன் தன் முடிவைக் கூடவே கொண்டு வந்திருக்கிறான். இது உண்மையான மனிதச் சித்திரம்: நாம் உதவி கேட்கிறோம், ஆனால் முன்பே எடுத்த முடிவையும் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

அடைமொழிகளின் முரண்நகை. சஞ்சயன் அர்ஜுனனை Guḍākeśa (சோம்பலை/உறக்கத்தை வென்றவன்), Parantapa (பகைவரைத் தகிப்பவன்) என்று அழைக்கிறான் — அதே வாக்கியத்தில் அர்ஜுனன் "போரிட மாட்டேன்" என்கிறான். மதுசூதனர்: guḍākeśo jitālasyaḥ, paraṃtapaḥ śatrutāpanaḥ. பகைவரைத் தகிப்பவன் தானே தகித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

"Tūṣṇīṃ babhūva" — மௌனமானான். மதுசூதனர் சொல்கிறார்: அர்ஜுனன் முதலில் (2.4 முதல்) போர் தகாதது என்று சொன்னான், பிறகு போரின் பலன் இல்லை என்றான், பிறகு மௌனமானான். மௌனம் — இனிப் பேச எதுவும் இல்லை. இதுவே கிருஷ்ணனின் உபதேசம் நிரப்பப்போகும் வெற்றிடம்.

திருதராஷ்டிரனுக்காக. சஞ்சயன் இதைச் சொல்வது, திருதராஷ்டிரனின் பொய்யான நம்பிக்கை ("அர்ஜுனன் போரிட மாட்டான்!") உடைவதற்காகவே என்று மதுசூதனர் (2.10-இல்) சொல்கிறார் — கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனை இந்த நிலையில் விட்டுவிடவில்லை என்பதை அடுத்த ஸ்லோகம் சொல்லும்.