பகவத் கீதை · Karma Sannyasa Yogaஅத்தியாயம் 5, ஸ்லோகம் 19 (5.19)

சங்கராசாரியர் — ஜீவன்முக்தியும் குற்றம் பற்றிய கேள்வியும். Iha eva jīvadbhir eva — உயிரோடு இருக்கும்போதே; jitaḥ vaśīkṛtaḥ sargaḥ janma — பிறப்பை வென்றார்கள். Nirdoṣam — yadyapi doṣavatsu śvapākādiṣu mūḍhaiḥ tad-doṣair doṣavat iva vibhāvyate tathāpi tad-doṣair aspṛṣṭam — மூடர்கள் ச்வபாகன் முதலியோரின் "குற்றத்தால்" பிரம்மத்தையும் குற்றமுள்ளதாக நினைக்கிறார்கள், ஆனால் பிரம்மம் அவற்றால் தீண்டப்படுவதில்லை. இங்கேதான் சங்கரர் 5.18-இன் மறுப்புக்குப் பதில் தருகிறார்: na doṣa-gandha-mātram api tān spṛśati — சமதர்சிகளைக் குற்றத்தின் வாசனைகூடத் தொடுவதில்லை; ஸ்மிருதியின் பூஜை விதி dehādi-saṅghātātma-darśanābhimānavad-viṣayam — உடல் அபிமானம் உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே.

ஆசாரிய ராமானுஜர் — "பிரம்மம்" = தூய ஆத்மா. Nirdoṣaṃ hi samaṃ brahma prakṛti-saṃsarga-doṣa-viyuktatayā samam ātma-vastu hi brahma — பிரகிருதியின் குற்றத்திலிருந்து விடுபட்டிருக்கும்போது சமமான ஆத்மப் பொருளே இங்கே "பிரம்மம்"; ātma-sāmye sthitāḥ ced brahmaṇi sthitā eva te — ஆத்மாக்களின் சமத்துவத்தில் நிலைத்திருந்தால் பிரம்மத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறார்கள்; brahmaṇi sthitiḥ eva hi saṃsāra-jayaḥ. மேலும் iha eva sādhanānuṣṭhāna-daśāyām eva — சாதனை செய்யும் நிலையிலேயே.

வேறுபாடு: "பிரம்மம்" — சங்கரருக்கு இரண்டற்ற ஒரே பரம தத்துவம்; ராமானுஜருக்கு இங்கே தூய ஆத்ம ஸ்வரூபம் (எல்லா ஆத்மாக்களும் ஞான வடிவில் சமம்).