பகவத் கீதை · Karma Sannyasa Yogaஅத்தியாயம் 5, ஸ்லோகம் 20 (5.20)

சங்கராசாரியர். Deha-mātrātma-darśināṃ hi priyāpriya-prāptī harṣa-viṣādau kurvāte na kevalātma-darśinaḥ — உடலை மட்டுமே ஆத்மாவாகக் கருதுபவர்களுக்குத்தான் பிரியமும் அப்பிரியமும் மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் தருகின்றன, ஆத்மாவை மட்டுமே காண்பவனுக்கு அல்ல. Sarva-bhūteṣu ekaḥ samaḥ nirdoṣaḥ ātmā iti sthirā nirvicikitsā buddhiḥ — "எல்லா உயிர்களிலும் ஒன்றான, சமமான, குறையற்ற ஆத்மா" — இந்த நிலையான, ஐயமற்ற புத்தி; இத்தகையவன் akarma-kṛt sarva-karma-saṃnyāsī — எல்லாச் செயல்களையும் துறந்த சந்நியாசி.

ஆசாரிய ராமானுஜர். Prācīna-karma-vāsanayā yat priyaṃ yac ca apriyam — பழைய வாசனையால் வரும் பிரியமும் அப்பிரியமும்; sthire ātmani buddhiḥ yasya sa sthira-buddhiḥ — நிலையான ஆத்மாவில் யாருடைய புத்தியோ; asammūḍhaḥ — asthireṇa śarīreṇa sthiram ātmānam ekīkṛtya mohaḥ saṃmohaḥ tad-rahitaḥ — நிலையற்ற உடலை நிலையான ஆத்மாவுடன் ஒன்றாகக் கருதுவதே சம்மோகம், அது இல்லாதவன். பிரம்மஞானி = upadeśena brahma-vit san tasmin brahmaṇi abhyāsa-yuktaḥ — உபதேசத்தால் அறிந்து, பயிற்சியில் ஈடுபட்டவன்.

வேறுபாடு: சங்கரர் — ஒரே ஆத்மா என்ற உறுதியும் முழுமையான கர்ம சந்நியாசமும்; ராமானுஜர் — குரு உபதேசத்தாலும் பயிற்சியாலும் நிலையான ஆத்ம அனுபவம், இது கர்ம யோகிக்கும் சாத்தியம்.