பகவத் கீதை · Dhyana Yoga (Atma-samyama Yoga)அத்தியாயம் 6, ஸ்லோகம் 14 (6.14)

சங்கராசாரியர். Praśāntātmā prakarṣeṇa śāntaḥ ātmā antaḥkaraṇaṃ yasya; vigatabhīḥ vigata-bhayaḥ; brahmacāri-vrate … brahmacaryaṃ guru-śuśrūṣā-bhikṣānna-bhukty-ādi — பிரம்மசாரியின் விரதம் என்றால் பிரம்மசரியம், குரு சேவை, பிச்சை அன்னம் உண்ணுதல் முதலியவை; mac-cittaḥ mayi parameśvare cittaṃ yasya. "Mat-paraḥ" என்பதை விளக்க ஓர் ஒப்பீடு: kaścit rāgī strī-cittaḥ na tu striyam eva paratvena gṛhṇāti kiṃ tarhi rājānaṃ mahādevaṃ vā, ayaṃ tu mac-citto mat-paraś ca — பற்றுள்ள ஒருவன் ஒரு பெண்ணை நினைத்துக்கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் அவளைப் "பரம்" என்று கருதுவதில்லை (பரம் என்று அரசனையோ மகாதேவனையோ கருதுகிறான்); இந்த யோகியோ என்னிடம் சித்தத்தையும் வைத்திருக்கிறான், என்னைப் பரமாகவும் கருதுகிறான்.

ஆசாரிய ராமானுஜர் (6.13–6.14 இணைந்தது). Praśāntātmā atyanta-nirvṛta-manāḥ — மிகுந்த நிறைவுடைய மனம்; vigata-bhīḥ; brahmacarya-yuktaḥ; mac-citto yuktaḥ avahitaḥ mat-para āsīta mām eva cintayan āsīta — கவனத்துடன், என்னையே பரமாகக் கருதி, என்னையே சிந்தித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருக்க வேண்டும்.