பகவத் கீதை · Jnana Vijnana Yogaஅத்தியாயம் 7, ஸ்லோகம் 11 (7.11)

சங்கராச்சாரியர். Balaṃ sāmarthyam ojaḥ … kāma-rāga-vivarjitam — kāmaḥ tṛṣṇā asaṃnikṛṣṭeṣu viṣayeṣu, rāgo rañjanā prāpteṣu viṣayeṣu — காமம் = அருகில் இல்லாதவற்றின் மீதான தாகம்; ராகம் = கிடைத்தவற்றின் மீதான ஒட்டுதல்; இவை அற்ற deha-ādi-dhāraṇa-mātrārthaṃ balaṃ sattvam — உடல் முதலியவற்றைத் தாங்குவதற்கு மட்டுமான வலிமை; na tu yat saṃsāriṇāṃ tṛṣṇā-rāga-kāraṇam — சம்சாரிகளின் தாகமும் பற்றும் கொண்ட வலிமை அல்ல. Dharmāviruddhaḥ dharmeṇa śāstrārthena aviruddho yaḥ prāṇiṣu bhūteṣu kāmaḥ yathā deha-dhāraṇa-mātrādy-arthaḥ aśana-pānādi-viṣayaḥ — தர்மத்துக்கு (சாஸ்திரத்துக்கு) முரணாகாத ஆசை — உடலைத் தாங்குவதற்கான உணவும் பானமும் போல.

ஆசாரியர் ராமானுஜர் (7.8–7.11 ஒருங்கிணைந்து) — ete sarve vilakṣaṇā bhāvā matta eva utpannāḥ mac-cheṣa-bhūtā mac-charīratayā mayi eva avasthitāḥ ataḥ tat-prakāraḥ aham eva avasthitaḥ