பகவத் கீதை · Jnana Vijnana Yogaஅத்தியாயம் 7, ஸ்லோகம் 13 (7.13)

சங்கராச்சாரியர். Guṇa-vikāraiḥ rāga-dveṣa-mohādi-prakāraiḥ — குணங்களின் விகாரங்கள் — ராகம், துவேஷம், மோகம் முதலியவை; mohitam avivekitām āpāditaṃ — விவேகமற்றதாக்கப்பட்டது; ebhyaḥ … paraṃ vyatiriktaṃ vilakṣaṇaṃ ca avyayaṃ … janmādi-sarva-bhāva-vikāra-varjitam — இந்தக் குணங்களிலிருந்து வேறான, தனித்துவமான, பிறப்பு முதலிய எல்லா விகாரங்களும் அற்ற என்னை அறிவதில்லை.

ஆசாரியர் ராமானுஜர் — "கீழான" பொருளில் தொலைந்த மனம். பகவான் mad-asādhāraṇaiḥ kalyāṇa-guṇa-gaṇaiḥ tat-tad-bhogyatā-prakāraiḥ ca param utkṛṣṭatamam — தம்முடைய அசாதாரணமான கல்யாண குணங்களிலும் போக்யதையிலும் (ஆனந்தம் அளிக்கும் தன்மையிலும்) மிக உயர்ந்தவர்; இருந்தும் உலகம் nihīnataraiḥ kṣaṇa-vidhvaṃsibhiḥ — மிகத் தாழ்ந்த, கணத்தில் அழியும் குணமயப் பொருட்களால் மயங்கி அவரை அறிவதில்லை. மேலும் கேள்வி எழுப்புகிறார்: எல்லையற்ற ஆனந்த சொரூபனான பகவான் இருக்க, இந்த நிலையற்ற பொருட்களில் "அனுபவிக்கத்தக்கவை என்ற எண்ணம்" ஏன்? — விடை 7.14.

வேறுபாடு: சங்கரர் — குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட, விகாரமற்ற ஈஸ்வரன்; ராமானுஜர் — குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவரும் மேலும் மிக அதிக ஆனந்தமயமானவருமான பகவான், அவரை விட்டு ஜீவன் அழியும் பொருட்களில் இன்பம் தேடுகிறான்.