பகவத் கீதை · Jnana Vijnana Yogaஅத்தியாயம் 7, ஸ்லோகம் 21 (7.21)

சங்கராச்சாரியர். Yaḥ yaḥ kāmī yāṃ yāṃ devatā-tanuṃ śraddhayā saṃyuktaḥ … arcituṃ … icchati, tasya tasya kāminaḥ acalāṃ sthirāṃ śraddhāṃ tām eva vidadhāmi — எந்த ஆசையாளன் எந்தத் தேவ வடிவை வழிபட விரும்புகிறானோ, அவனுடைய அந்தச் சிரத்தையையே நான் உறுதிப்படுத்துகிறேன் — yayaiva pūrvaṃ pravṛttaḥ svabhāvataḥ — எந்தச் சிரத்தையால் அவன் இயல்பாகவே முன்பே சென்றுகொண்டிருந்தானோ அதையே.

ஆசாரியர் ராமானுஜர் — தேவர்கள் பகவானின் சரீரங்கள். Tā api devatāḥ madīyāḥ tanavaḥ — அந்தத் தேவர்களும் என் சரீரங்களே; சான்று பிருஹதாரண்யகம் 3.7.9: ya āditye tiṣṭhan … yasyādityaḥ śarīram — ஆதித்யனில் இருப்பவன், ஆதித்யன் யாருடைய சரீரமோ அவன். ஆகவே ajānan api … tasya tasya ajānataḥ api mat-tanu-viṣayā eṣā śraddhā iti aham eva anusandhāya tām eva acalāṃ nirvighnāṃ vidadhāmi — வழிபடுபவன் அறியாவிட்டாலும், "இந்தச் சிரத்தை என் சரீரத்தை நோக்கியதே" — என்று எண்ணி நான் அதை அசையாததாக, தடையற்றதாக ஆக்குகிறேன்.

வேறுபாடு: ராமானுஜரின் வாசிப்பு மிகவும் அனைத்தையும் உள்ளடக்கியது — தேவர்கள் பகவானின் வடிவம்/சரீரமே; அறியாமலும் செய்யப்படும் உபாசனை பகவானை அடைகிறது.