பகவத் கீதை · Jnana Vijnana Yogaஅத்தியாயம் 7, ஸ்லோகம் 24 (7.24)

சங்கராச்சாரியர். Avyaktam aprakāśaṃ vyaktim āpannaṃ prakāśaṃ gatam idānīṃ manyante māṃ nitya-prasiddham īśvaram api santam — நான் என்றும் விளங்கும் ஈஸ்வரன், இருந்தும் நான் முன்பு வெளிப்படாதிருந்தேன், இப்போது வெளிப்பட்டேன் என்று மக்கள் எண்ணுகிறார்கள்; paraṃ bhāvaṃ paramātma-svarūpam ajānantaḥ.

ஆசாரியர் ராமானுஜர் — அவதாரத்தின் நோக்கம். Sarvaiḥ karmabhiḥ ārādhyaḥ ahaṃ sarveśvaraḥ … parama-kāruṇyād āśrita-vātsalyāt ca sarva-samāśrayaṇīyatvāya ajahat-svabhāva eva vasudeva-sūnuḥ avatīrṇaḥ — சர்வேஸ்வரனான நான், பரம கருணையாலும் சரணடைந்தோரிடம் கொண்ட வாத்சல்யத்தாலும், எல்லோரும் அணுகத்தக்கவனாக ஆவதற்காக, என் இயல்பைக் கைவிடாமலேயே வசுதேவரின் மகனாக அவதரித்தேன்; இதை அறியாமல் மக்கள் என்னை prākṛta-rāja-sūnu-samānam … karma-vaśād janma-viśeṣaṃ prāpya — சாதாரண அரசகுமாரனைப் போல, கர்மத்தின் வசத்தால் பிறப்பெடுத்தவனாகக் கருதுகிறார்கள்; ato māṃ na śrayante — ஆகவே என்னைச் சரணடைவதில்லை.

வேறுபாடு: சங்கரர் — ஈஸ்வரன் நித்தியமானவன், வெளிப்பாடு ஒரு தோற்றம்; ராமானுஜர் — அவதாரம் உண்மையானது, கருணையால், இயல்பைக் கைவிடாமல் (4.6 இன் வாசிப்பைப் போல).