பகவத் கீதை · Raja Vidya Raja Guhya Yogaஅத்தியாயம் 9, ஸ்லோகம் 11 (9.11)

சங்கராச்சாரியர். Avajānanti avajñāṃ paribhavaṃ kurvanti … mānuṣīṃ … tanuṃ … manuṣya-dehena vyavaharantam — மனித உடலுடன் நடமாடும் என்னை இகழ்ச்சியுடன் பார்க்கிறார்கள்; paraṃ … bhāvaṃ paramātma-tattvam ākāśa-kalpam ākāśād api antaratamam — ஆகாயம் போன்ற, ஆகாயத்தைவிடவும் உள்ளார்ந்த பரம தத்துவம்; tasya mama avajñāna-bhāvanena āhatāḥ te varākāḥ — என்னை இகழும் எண்ணத்தால் அந்தப் பரிதாபத்துக்குரியவர்கள் தாக்குண்டவர்கள்.

ஆசாரியர் ராமானுஜர் — கருணையைப் பலவீனமாகக் கருதுதல். Parama-kāruṇikatayā sarva-samāśrayaṇīyatvāya mānuṣīṃ tanum āśritaṃ — பரம கருணையால், அனைவரும் அணுகத்தக்கவனாக ஆவதற்காக மனித வடிவை ஏற்றேன்; sva-kṛtaiḥ pāpa-karmabhiḥ mūḍhā avajānanti — prākṛta-manuṣya-samaṃ manyante — தங்கள் பாவச் செயல்களால் மூடர்கள் என்னைச் சாதாரண மனிதனைப் போலக் கருதுகிறார்கள்; apāra-kāruṇyaudārya-sauśīlya-vātsalyādi-nibandhanaṃ manuṣyatva-samāśrayaṇa-lakṣaṇam imaṃ paraṃ bhāvam ajānantaḥ — மனிதனாவது என் எல்லையற்ற கருணை, உதாரத்தன்மை, சௌசீல்யம் (பெரியவனாக இருந்தும் சிறியவர்களுடன் கலந்து பழகுதல்), வாத்சல்யம் ஆகியவற்றின் விளைவு — இந்தப் "பரம பாவத்தை" அறியாமல்.

வேறுபாடு (அழகானது): ராமானுஜருக்கு "பரம பாவம்" என்பதே மனிதனாகும் கருணை — பகவானின் மேன்மை அவர் கீழிறங்கி வருவதில் உள்ளது.