பகவத் கீதை · Raja Vidya Raja Guhya Yogaஅத்தியாயம் 9, ஸ்லோகம் 6 (9.6)

சங்கராச்சாரியர் — ஒட்டாமை. yathā loke ākāśa-sthitaḥ … nityaṃ sadā vāyuḥ sarvatra gacchatīti sarvatragaḥ mahān … tathā ākāśavat sarvagate mayi asaṃśleṣeṇaiva sthitāni — காற்று ஆகாயத்தில் இருப்பது போல, எல்லா உயிர்களும் ஆகாயம் போல எங்கும் நிறைந்த என்னில் ஒட்டாமல் நிலைத்துள்ளன.

ஆசாரியர் ராமானுஜர் — காற்றைத் தாங்குவது யார்? Yathā ākāśe anālambane mahān vāyuḥ sthitaḥ … sa tu vāyuḥ nirālambano mad-āyatta-sthitiḥ iti avaśyābhyupagamanīyo mayā eva dhṛta iti — ஆதாரமற்ற ஆகாயத்தில் காற்று நிலைத்துள்ளது — அதை யாரோ தாங்க வேண்டும் — நான்; இவ்வாறே எல்லா உயிர்களும், tair adṛṣṭe mayi — என்னைக் காண இயலாதவர்கள், என்னில் தாங்கப்பட்டுள்ளன. சான்று: பிருஹதாரண்யகம் 3.8.9 (etasya vā akṣarasya praśāsane gārgi sūryā-candramasau vidhṛtau tiṣṭhataḥ), தைத்திரீயம் 2.8.1 (bhīṣāsmād vātaḥ pavate); மேலும் ஒரு புகழ்பெற்ற சுலோகம் — meghodayaḥ sāgara-sannivṛttiḥ … viṣṇor vicitrāḥ prabhavanti māyāḥ — மேகங்களின் எழுச்சி, கடலின் எல்லை, சந்திரனின் கலைகள்… அனைத்தும் விஷ்ணுவின் விசித்திர மாயை.

வேறுபாடு: சங்கரரின் உவமை ஒட்டாமையைக் காட்டுகிறது; ராமானுஜருடையது தாங்கும் சக்தியை.