భగవద్గీత · Sankhya Yogaఅధ్యాయం 2, శ్లోకం 15 (2.15)

సమత — గీతలోని మొదటి గొప్ప గుణం. Sama-duḥkha-sukha — ఎవరికి దుఃఖమూ సుఖమూ సమానమో. ఇది గీతలో ఒక కేంద్ర పదం అవుతుంది — samatva (2.48 లో "samatvaṃ yoga ucyate"). శంకరాచార్యులు: సుఖదుఃఖాలు ప్రాప్తించినప్పుడు హర్షవిషాదాలు లేనివాడు.

"Na vyathayanti" — చలింపజేయవు. గమనించండి: అలాంటి వ్యక్తికి సుఖదుఃఖాలు రావు అని శ్లోకం చెప్పడం లేదు. అవి అతణ్ణి వ్యథితుణ్ణి (చలింపజేయవు, కదిలించవు) చేయవు అని చెబుతోంది. అనుభవం వస్తుంది; ప్రతిస్పందన మారుతుంది.

అలాంటివాడు ఎవరు? శంకరాచార్యులు: nitya-ātma-darśanāt — నిత్యమైన ఆత్మను దర్శించడం వల్ల; అలాంటి వ్యక్తి ద్వంద్వ సహిష్ణువు (ద్వంద్వాలను సహించేవాడు). రామానుజులు: అనివార్యమైన దుఃఖాన్ని సుఖంలా భావించి, అమృతత్వానికి సాధనంగా ఫలాపేక్ష లేని స్వధర్మాన్ని (యుద్ధం మొదలైనది) ఆచరించే ధీరుడు — అతని లోపల ఆయుధపు దెబ్బల వంటి కఠినమైన స్పర్శలు అతణ్ణి వ్యథితుణ్ణి చేయవు.

"Puruṣarṣabha" — పురుషులలో శ్రేష్ఠుడు. కృష్ణుడు మళ్ళీ అర్జునుణ్ణి అతని శ్రేష్ఠత్వంతో పిలుస్తాడు — ఈ స్థిరత్వం అతని సామర్థ్యానికి లోబడే ఉందని గుర్తు చేస్తూ.