భగవద్గీత · Sankhya Yogaఅధ్యాయం 2, శ్లోకం 26 (2.26)

తర్కానికి రెండవ దారి. మంచి బోధకుడు తన సిద్ధాంతాన్ని మాత్రమే ముందుంచడు — శిష్యుడికి కలగగల సందేహాన్ని కూడా అంగీకరించి తర్కిస్తాడు. కృష్ణుడు అంటాడు: "నువ్వు ఆత్మను నిత్యమని నమ్మకపోతే — ప్రతి దేహంతో పాటు అది పుడుతుంది, చనిపోతుంది అని నమ్మితే — అప్పుడు కూడా శోకం తగదు." ఎందుకు? తర్వాతి శ్లోకంలో: పుట్టినవాడికి మరణం తప్పదు.

రెండు పఠనాలు:

• శంకరాచార్యులు: లోకప్రసిద్ధి ప్రకారం నువ్వు ఆత్మను ప్రతి దేహం పుట్టినప్పుడు "పుట్టింది" అని, ప్రతి దేహం నశించినప్పుడు "చనిపోయింది" అని భావించినా — అప్పుడు కూడా శోకించకూడదు, ఎందుకంటే పుట్టినదానికి నాశనం, నశించినదానికి జన్మ అనివార్యం.
• రామానుజులు: నువ్వు దేహాన్నే ఆత్మగా భావించినా (దేహానికి భిన్నమైన ఆత్మను అంగీకరించకపోయినా) — అప్పుడు కూడా ఇంత అతిగా శోకించడం తగదు, ఎందుకంటే మారే దేహానికి జన్మ, నాశనం అనివార్యం.

"Mahābāho" — మహాబాహూ. కృష్ణుడు మళ్ళీ అర్జునుడికి అతని శక్తిని గుర్తు చేస్తాడు — నువ్వు శక్తిమంతుడైన యోధుడివి, ఇలాంటి శోకం నీకు శోభించదు.