ഭഗവദ്ഗീത · Arjuna Vishada Yogaഅദ്ധ്യായം 1, ശ്ലോകം 23 (1.23)

"ദുർബുദ്ധേഃ" — ദുഷിച്ച ബുദ്ധിയുള്ളവൻ. അർജുനൻ ദുര്യോധനനെ നേരിട്ട് "ദുർബുദ്ധി" എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇത് ദുര്യോധനനെക്കുറിച്ചുള്ള അർജുനന്റെ വിലയിരുത്തലാണ് — ബുദ്ധിയുടെ ദോഷം ആണ് അദ്ദേഹം അവനിൽ ആരോപിക്കുന്നത്. ഇവിടെ അർജുനൻ ഇപ്പോഴും യോദ്ധാവിന്റെ മാനസികാവസ്ഥയിലാണ്: ശത്രുവിന്റെ തെറ്റ് വ്യക്തമാണ്, സ്വന്തം ലക്ഷ്യത്തിൽ വിശ്വാസമുണ്ട്.

"പ്രിയചികീർഷവഃ" — പ്രിയം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ. മധുസൂദന സരസ്വതി ഇവിടെ മൂർച്ചയുള്ള ഒരു വ്യത്യാസം കാണിക്കുന്നു: ഇവർ ദുര്യോധനന്റെ "പ്രിയം" (അവന് ഇഷ്ടമുള്ളത്) ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് യുദ്ധത്തിലാണ് — അവന്റെ ദുർബുദ്ധി നീക്കുന്നതിലല്ല. അതായത് യഥാർത്ഥ ഹിതൈഷി ദുര്യോധനന്റെ തെറ്റായ ബുദ്ധിയെ തിരുത്തുന്നവനായിരിക്കും; ഇവർ അവന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാനാണ് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത്. അതിനാൽ — മധുസൂദനന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ — അർജുനൻ അവരെ യോദ്ധാക്കളായി കാണുന്നത് ഉചിതമാണ്.

മധുസൂദനന്റെ സന്ദർഭചോദ്യം. മധുസൂദനൻ ഒരു സംശയം ഉന്നയിക്കുന്നു: "ഇവരെല്ലാം ബന്ധുക്കളാണ്, ഒരുപക്ഷേ പരസ്പരം സന്ധി ഉണ്ടാക്കിയേക്കാം, പിന്നെ യുദ്ധം എന്തിന്?" ഉത്തരം: ഇവർ വന്നിരിക്കുന്നത് യുദ്ധത്തിനാണ്, സന്ധിക്കല്ല എന്ന് അർജുനൻ കാണുന്നു.

വിരോധാഭാസത്തിനുള്ള ഒരുക്കം. അർജുനൻ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന "ആളുകളെ" അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും ഒരു സംഘമായാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്: "ദുര്യോധനന്റെ അനുയായികൾ". ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഈ സംഘം മുഖങ്ങളായി മാറും — പിതാമഹൻ, ഗുരു, സഹോദരൻ. ഇതാണ് ഗീതയുടെ വഴിത്തിരിവ്.