ଭଗବଦ୍ ଗୀତା · Arjuna Vishada Yogaଅଧ୍ୟାୟ 1, ଶ୍ଳୋକ 23 (1.23)

"Durbuddheḥ" — କୁବୁଦ୍ଧି ଥିବା। ଅର୍ଜୁନ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନକୁ ସିଧାସଳଖ "ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି" କହନ୍ତି। ଏହା ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ପ୍ରତି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆକଳନ — ସେ ତାକୁ ବୁଦ୍ଧିର ଦୋଷ ପାଇଁ ଦାୟୀ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧାର ମନୋଭାବରେ ଅଛନ୍ତି: ଶତ୍ରୁର ଭୁଲ ସ୍ପଷ୍ଟ, ନିଜ କାରଣ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି।

"Priya-cikīrṣavaḥ" — ଭଲ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ। ମଧୁସୂଦନ ସରସ୍ୱତୀ ଏଠାରେ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଦେଖାନ୍ତି: ଏହି ଲୋକମାନେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନର "ପ୍ରିୟ" (ଯାହା ତାକୁ ଭଲ ଲାଗେ) ଯୁଦ୍ଧରେ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି — ତାର ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଦୂର କରିବାରେ ନୁହେଁ। ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରକୃତ ହିତୈଷୀ ସେ ହୁଅନ୍ତା ଯିଏ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନର ଭୁଲ ବୁଦ୍ଧିକୁ ସୁଧାରନ୍ତା; ଏହି ଲୋକମାନେ ତାର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି। ସେଥିପାଇଁ — ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଅନୁସାରେ — ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ସେମାନଙ୍କୁ ଯୋଦ୍ଧା ରୂପେ ଦେଖିବା ଉଚିତ।

ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ସନ୍ଦର୍ଭ-ପ୍ରଶ୍ନ। ମଧୁସୂଦନ ଏକ ଶଙ୍କା ଉଠାନ୍ତି: "ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ବନ୍ଧୁ, ହୁଏତ ପରସ୍ପର ସନ୍ଧି କରାଇଦେବେ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କାହିଁକି?" ଉତ୍ତର: ଅର୍ଜୁନ ଦେଖୁଛନ୍ତି ଯେ ଏମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି, ସନ୍ଧି ପାଇଁ ନୁହେଁ।

ବିଡ଼ମ୍ବନାର ପ୍ରସ୍ତୁତି। ଅର୍ଜୁନ ଯେଉଁ "ଲୋକମାନଙ୍କୁ" ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି — ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଦଳ ଭାବେ ଭାବୁଛନ୍ତି: "ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନର ସମର୍ଥକ"। ମାତ୍ର କେଇଟି କ୍ଷଣରେ ଏହି ଦଳ ମୁହଁରେ ବଦଳିଯିବ — ପିତାମହ, ଗୁରୁ, ଭାଇ। ଏହା ହିଁ ଗୀତାର ମୋଡ଼।