ഭഗവദ്ഗീത · Sankhya Yogaഅദ്ധ്യായം 2, ശ്ലോകം 14 (2.14)

സുഖദുഃഖങ്ങളുടെ ഉറവിടം. കൃഷ്ണൻ ഒരു ലളിതമായ വിശകലനം നൽകുന്നു: തണുപ്പും ചൂടും, സുഖവും ദുഃഖവും — ഇവയെല്ലാം ഇന്ദ്രിയങ്ങളും വിഷയങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സമ്പർക്കത്തിൽനിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ആത്മാവല്ല ഇവയുടെ ഉറവിടം.

രണ്ടു ഗുണങ്ങൾ: "āgamāpāyinaḥ", "anityāḥ". ഈ അനുഭവങ്ങൾ വരികയും പോവുകയും ചെയ്യുന്നു — അതുകൊണ്ട് അസ്ഥിരമാണ്. ശങ്കരാചാര്യർ ഒരു സൂക്ഷ്മമായ കാര്യം പറയുന്നു: തണുപ്പിനെയും ചൂടിനെയും വേറിട്ടു പറഞ്ഞത് എന്തിന്? കാരണം തണുപ്പ് ചിലപ്പോൾ സുഖം നൽകുന്നു, ചിലപ്പോൾ ദുഃഖം — അവയുടെ സ്വരൂപം അനിയതമാണ്; എന്നാൽ സുഖത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും സ്വരൂപം നിയതമാണ്.

"Titikṣasva" — സഹിക്കുക. ശങ്കരാചാര്യർ: teṣu harṣaṃ viṣādaṃ vā mā kārṣīḥ — "അവയിൽ ഹർഷമോ വിഷാദമോ അരുത്." രാമാനുജർ: യുദ്ധം മുതലായ ശാസ്ത്രീയകർമ്മം പൂർത്തിയാകുംവരെ ധൈര്യത്തോടെ സഹിക്കുക — അതായത് സഹനശീലം കർത്തവ്യപാലനത്തിനുവേണ്ടിയാണ്.

അർജുനന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ. യുദ്ധത്തിൽ ആയുധങ്ങളുടെ മുറിവ്, സ്വന്തക്കാരുടെ മരണത്തിന്റെ ദുഃഖം — ഇവയെല്ലാം "വന്നുപോകുന്ന" അനുഭവങ്ങളാണ്. കൃഷ്ണൻ ഇവയെ നിഷേധിക്കുന്നില്ല — "സഹിക്കുക" എന്നു പറയുന്നു.