பகவத் கீதை · Sankhya Yogaஅத்தியாயம் 2, ஸ்லோகம் 14 (2.14)
மூல ஸம்ஸ்க்ருதம் · ஶ்ரீப⁴க³வாந்
மாத்ராஸ்பர்ஶாஸ்து கௌந்தேய ஶீதோஷ்ணஸுக²து³ஃக²தா³ஃ
ஆக³மாபாயிநோ’நித்யாஸ்தாம்ஸ்திதிக்ஷஸ்வ பா⁴ரத
॥ 2.14 ॥
mātrāsparśāstu kaunteya śītoṣṇasukhaduḥkhadāḥ
āgamāpāyino'nityāstāṃstitikṣasva bhārata
மொழிபெயர்ப்பு
"குந்தியின் மைந்தா! புலன்கள் பொருள்களைத் தொடுவதே குளிர்-வெப்பத்தையும் சுகம்-துக்கத்தையும் தருகிறது. இவை வந்து போகின்றன, நிலையற்றவை. பாரதா! இவற்றைப் பொறுத்துக்கொள்."
விளக்கம்
சுகம்-துக்கத்தின் மூலம். கிருஷ்ணன் ஓர் எளிய பகுப்பாய்வைத் தருகிறார்: குளிர்-வெப்பம், சுகம்-துக்கம் — இவை அனைத்தும் புலன்களும் பொருள்களும் தொடர்புகொள்வதால் உண்டாகின்றன. ஆத்மா இவற்றின் மூலம் அல்ல.
இரண்டு பண்புகள்: "āgamāpāyinaḥ", "anityāḥ". இந்த அனுபவங்கள் வருகின்றன, போகின்றன — ஆகவே நிலையற்றவை. சங்கராசாரியார் ஒரு நுட்பமான கருத்தைச் சொல்கிறார்: குளிர்-வெப்பத்தைத் தனியாக ஏன் சொன்னார்? ஏனெனில் குளிர் சில சமயம் சுகம் தரும், சில சமயம் துக்கம் தரும் — அவற்றின் இயல்பு நிலையற்றது; ஆனால் சுகம், துக்கம் ஆகியவற்றின் இயல்பு நிலையானது.
"Titikṣasva" — பொறுத்துக்கொள். சங்கராசாரியார்: teṣu harṣaṃ viṣādaṃ vā mā kārṣīḥ — "அவற்றில் மகிழ்ச்சியோ சோர்வோ கொள்ளாதே." ராமானுஜர்: போர் முதலிய சாஸ்திரக் கர்மம் முடியும் வரை தைரியத்துடன் பொறுத்துக்கொள் — அதாவது, பொறுமை கடமையை நிறைவேற்றுவதற்காக.
அர்ஜுனனின் சூழலில். போரில் ஆயுதங்களின் காயம், உறவினர்களின் மரணத்தின் துக்கம் — இவை அனைத்தும் "வந்து போகும்" அனுபவங்கள். கிருஷ்ணன் இவற்றை மறுக்கவில்லை — "பொறுத்துக்கொள்" என்கிறார்.
AI-assisted draft translation — under review.