பகவத் கீதை · Kshetra Kshetrajna Vibhaga Yogaஅத்தியாயம் 13, ஸ்லோகம் 7 (13.7)

சங்கராசாரியர். mānitvam ātmanaḥ ślāghanam, tadabhāvaḥ amānitvam — தன்னைப் புகழாமை; adambhitvaṃ svadharmaprakaṭīkaraṇaṃ dambhitvam, tadabhāvaḥ — தன் தர்மத்தை வெளிக்காட்டாமை; ahiṃsā ahiṃsanaṃ prāṇinām apīḍanam; kṣāntiḥ parāparādhaprāptau avikriyā; śaucaṃ kāyamalānāṃ mṛjjalābhyāṃ prakṣālanam antaś ca manasaḥ — மண்ணாலும் நீராலும் உடலின் தூய்மை, உள்ளே மனத்தின் தூய்மை.

ஆசாரிய ராமானுஜர். amānitvam utkṛṣṭajaneṣu avadhīraṇārahitvam — சிறந்தவர்களை அவமதிக்காமை; adambhitvaṃ dhārmikatvayaśaḥprayojanatayā dharmānuṣṭhānaṃ dambhaḥ, tadrahitatvam — "தர்மவான்" என்று பெயர் பெறுவதற்காக தர்மம் செய்வது டம்பம்; ahiṃsā vāṅmanaḥkāyaiḥ parapīḍārahitvam — சொல், மனம், உடல் ஆகியவற்றால் யாருக்கும் துன்பம் தராமை; kṣāntiḥ paraiḥ pīḍyamānasya api tān prati avikṛtacittavyam (corpus எழுத்துக்கூட்டல்).

மதுசூதன ஸரஸ்வதி. ஒவ்வொரு குணத்துக்கும் நுட்பமான வரையறை: மானித்துவம் = vidyamānair avidyamānair vā guṇair ātmanaḥ ślāghanaṃ — இருக்கும் அல்லது இல்லாத குணங்களால் தன்னைப் புகழ்தல்; டம்பித்துவம் = lābhapūjākhyātyarthaṃ svadharmaprakaṭīkaraṇaṃ — லாபம், பூஜை, புகழ் ஆகியவற்றுக்காகத் தன் தர்மத்தைக் காட்டுதல்; க்ஷாந்தி = parāparādhe … nirvikāracittatayā tadaparādhasahanaṃ; ஆர்ஜவம் = yathāhṛdayaṃ vyavaharaṇam parapratāraṇārāhityam — உள்ளம் எப்படியோ அப்படியே நடத்தை; யாரையும் ஏமாற்றாமை.

ஸ்ரீதர ஸ்வாமி. அமானித்துவம் = svaguṇaślāghārāhityam; ஆசாரியோபாசனை = sadgurusevā; சௌசத்தின் இரு வடிவங்கள் — bāhyam ābhyantaraṃ ca, உள் தூய்மை = rāgādimalakṣālanam — ராகம் முதலிய அழுக்குகளைக் கழுவுதல்; ஸ்தைரியம் = sanmārge pravṛttasya tadekaniṣṭhatā.

மத்வாசாரியர். டம்பத்துக்கு ஒரு கூர்மையான வரையறை: ātmālpatvaṃ jñātvā 'pi mahattvapradarśanaṃ dambhaḥ — தன் சிறுமையை அறிந்திருந்தும் பெருமையைக் காட்டுதல்; ஆர்ஜவம் = manovākkāyakarmaṇām avaiparītyam — மனம், சொல், உடல், செயல் ஆகியவற்றில் முரண்பாடு இல்லாமை.