பகவத் கீதை · Dhyana Yoga (Atma-samyama Yoga)அத்தியாயம் 6, ஸ்லோகம் 27 (6.27)

சங்கராசாரியர். Sukham uttamaṃ niratiśayam upaiti — மிகப் பெரிய சுகம் வந்தடைகிறது; śānta-rajasaṃ prakṣīṇa-moha-ādi-kleśa-rajasam — மோகம் முதலிய துன்பங்கள் என்ற ரஜஸ் அழிந்தவன்; brahma-bhūtaṃ jīvan-muktam brahmaiva sarvam ity evaṃ niścayavantam — "எல்லாம் பிரம்மமே" என்ற உறுதியுடைய ஜீவன்முக்தன்; akalmaṣaṃ dharmādharmādi-varjitam — தர்ம-அதர்மத்துக்கு (புண்ணிய-பாவத்துக்கு) அப்பாற்பட்டவன்.

ஆசாரிய ராமானுஜர். Ātma-nyasta-manasaṃ tata eva hetoḥ dagdhāśeṣa-kalmaṣaṃ tata eva śānta-rajasaṃ … tata eva brahma-bhūtaṃ sva-svarūpeṇāvasthitam — ஆத்மாவில் வைக்கப்பட்ட மனத்தால் → எல்லாக் குற்றங்களும் எரிந்தன → அதனால் ரஜஸ் அடங்கியது → அதனால் தன் ஸ்வரூபத்தில் நிலைத்தவன் (brahma-bhūta); இவனை ātmānubhava-rūpam uttamaṃ sukham upaiti. மேலும் hi iti hetau — "hi" காரணத்தைக் குறிக்கிறது.

வேறுபாடு: "Brahma-bhūta" — சங்கரர்: பிரம்மமாகவே ஆதல், ஜீவன்முக்தி; ராமானுஜர்: தன் தூய ஸ்வரூபத்தில் நிலைத்தல் (5.24 போல). ராமானுஜர் ஒரு காரணச் சங்கிலியைக் காட்டுகிறார்: மனம் ஆத்மாவில் → குற்றங்கள் எரிகின்றன → ரஜஸ் அடங்குகிறது → ஸ்வரூபத்தில் நிலைப்பு → சுகம்.