ଅଧ୍ୟାୟ 17ଶ୍ରଦ୍ଧାତ୍ରୟବିଭାଗୟୋଗଃShraddhatraya Vibhaga Yoga

ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା (17.1–17.6)। ଶାସ୍ତ୍ରବିଧି ବିନା, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ନିଷ୍ଠା (17.1); ଶ୍ରଦ୍ଧା ତିନି ପ୍ରକାରର, ସ୍ୱଭାବରୁ (17.2); śraddhāmayo 'yaṃ puruṣaḥ — ଯେପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା, ସେପରି ବ୍ୟକ୍ତି (17.3); ପୂଜାର ତିନି ରୂପ (17.4); ଦମ୍ଭରେ ଘୋର ତପ — ଶରୀର ଓ ଭିତରେ ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ କଷ୍ଟ (17.5–17.6)।

ଆହାର (17.7–17.10)। ଆୟୁ-ବଳ-ଆରୋଗ୍ୟ ବଢ଼ାଉଥିବା, ରସଯୁକ୍ତ — ସାତ୍ତ୍ୱିକ (17.8); ଅତି-କଟୁ, ଅତି-ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଜ୍ୱାଳା ଦେଉଥିବା — ରାଜସ (17.9); ବାସି, ପଚା, ଅଇଁଠା — ତାମସ (17.10)।

ଯଜ୍ଞ (17.11–17.13)। "କରିବା ହିଁ ଉଚିତ" — ସାତ୍ତ୍ୱିକ; ଫଳ ବା ଦେଖାଣିଆ — ରାଜସ; ବିଧି, ଅନ୍ନଦାନ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ବିନା — ତାମସ।

ତପ (17.14–17.19)। ଶରୀର — ସମ୍ମାନ, ଶୌଚ, ସରଳତା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ଅହିଂସା (17.14); ବାଣୀ — ଅନୁଦ୍ୱେଗ, ସତ୍ୟ, ପ୍ରିୟ, ହିତ, ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ (17.15); ମନ — ପ୍ରସାଦ, ସୌମ୍ୟତା, ମୌନ, ସଂଯମ, ଭାବଶୁଦ୍ଧି (17.16); ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନିଷ୍କାମ — ସାତ୍ତ୍ୱିକ; ସତ୍କାର ପାଇଁ — ରାଜସ, ଚଞ୍ଚଳ; ନିଜକୁ ପୀଡ଼ା ବା ଅନ୍ୟର ବିନାଶ — ତାମସ (17.17–17.19)।

ଦାନ (17.20–17.22)। "ଦେବା ଉଚିତ", ଅନୁପକାରୀଙ୍କୁ, ଦେଶ-କାଳ-ପାତ୍ରରେ — ସାତ୍ତ୍ୱିକ; ବଦଳ ବା ଫଳ ପାଇଁ, ବିରକ୍ତିରେ — ରାଜସ; ଭୁଲ ଦେଶ-କାଳ-ପାତ୍ର, ବିନା ସତ୍କାର, ଅପମାନରେ — ତାମସ।

ଓଁ ତତ୍ ସତ୍ (17.23–17.28)। ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ତିନି-ଭାଗ ନାମ (17.23); ଓଁରୁ ଆରମ୍ଭ (17.24); ତତ୍ — ଫଳତ୍ୟାଗ (17.25); ସତ୍ — ହେବା, ଭଲପଣ, ଶୁଭ କର୍ମ, ନିଷ୍ଠା (17.26–17.27); ଅଶ୍ରଦ୍ଧାରେ କରାଯାଇଥିବା ସବୁ ଅସତ୍ (17.28)।