ಅಧ್ಯಾಯ 9ರಾಜವಿದ್ಯಾರಾಜಗುಹ್ಯಯೋಗಃRaja Vidya Raja Guhya Yoga

ರಾಜವಿದ್ಯೆಯ ಘೋಷಣೆ (9.1–9.3). ದೋಷದೃಷ್ಟಿಯಿಲ್ಲದ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಅತ್ಯಂತ ಗುಹ್ಯವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು, ವಿಜ್ಞಾನ ಸಹಿತ, ಕೊಡುತ್ತಾನೆ (9.1); ವಿದ್ಯೆಗಳ ರಾಜ, ರಹಸ್ಯಗಳ ರಾಜ, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಅನುಭವಯೋಗ್ಯ, ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ, ಸುಖವಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದಾದ, ಅವಿನಾಶಿ (9.2); ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಲ್ಲದವರು ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯದೆ ಮೃತ್ಯು-ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾರೆ (9.3).

ವ್ಯಾಪಕ ಆದರೆ ಅಸಂಗ (9.4–9.10). ನನ್ನ ಅವ್ಯಕ್ತ ರೂಪದಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯಾಪ್ತ; ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ, ನಾನು ಅವುಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ (9.4); "ನನ್ನ ಯೋಗೈಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೋಡು" — ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ (9.5); ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ವಾಯುವಿನಂತೆ (9.6); ಕಲ್ಪದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿ (9.7–9.8); ಕರ್ಮಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ — ಉದಾಸೀನನಂತೆ (9.9); ನನ್ನ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಚರಾಚರವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ (9.10).

ಎರಡು ಬಗೆಯ ಜನರು (9.11–9.15). ಮೂಢರು ಮನುಷ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಅವಜ್ಞೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ (9.11); ವ್ಯರ್ಥ ಆಸೆ, ವ್ಯರ್ಥ ಕರ್ಮ — ರಾಕ್ಷಸೀ-ಆಸುರೀ ಪ್ರಕೃತಿ (9.12); ಮಹಾತ್ಮರು ದೈವೀ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ಅನನ್ಯ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಭಜಿಸುತ್ತಾರೆ (9.13); ನಿರಂತರ ಕೀರ್ತನೆ, ದೃಢ ವ್ರತ, ನಮಸ್ಕಾರ (9.14); ಜ್ಞಾನಯಜ್ಞದಿಂದ — ಏಕ, ಅನೇಕ, ವಿಶ್ವತೋಮುಖ ರೂಪದಲ್ಲಿ (9.15).

"ನಾನೇ ಎಲ್ಲವೂ" (9.16–9.19). ನಾನು ಕ್ರತು, ಯಜ್ಞ, ಸ್ವಧಾ, ಔಷಧ, ಮಂತ್ರ, ಆಜ್ಯ, ಅಗ್ನಿ, ಆಹುತಿ (9.16); ಜಗತ್ತಿನ ಪಿತ, ಮಾತೆ, ಧಾತ, ಪಿತಾಮಹ; ವೇದ್ಯ, ಪವಿತ್ರ, ಓಂಕಾರ, ಋಕ್-ಸಾಮ-ಯಜುಸ್ಸು (9.17); ಗತಿ, ಭರ್ತ, ಪ್ರಭು, ಸಾಕ್ಷಿ, ನಿವಾಸ, ಶರಣ, ಸುಹೃತ್ (9.18); ನಾನು ತಪಿಸುತ್ತೇನೆ, ಮಳೆಯನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತೇನೆ-ಸುರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅಮೃತ ಮತ್ತು ಮೃತ್ಯು, ಸತ್ ಮತ್ತು ಅಸತ್ (9.19).

ಸ್ವರ್ಗದ ಮಿತಿ ಮತ್ತು ಯೋಗಕ್ಷೇಮ (9.20–9.22). ಸ್ವರ್ಗದ ಕಾಮನೆಯಿಂದ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವವರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷಯವಾದಾಗ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾರೆ (9.20–9.21); ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತರ ಯೋಗಕ್ಷೇಮವನ್ನು ನಾನು ವಹಿಸುತ್ತೇನೆ (9.22).

ಅನ್ಯ ಉಪಾಸನೆ ಮತ್ತು ಸರಳ ಭಕ್ತಿ (9.23–9.28). ಅನ್ಯ ದೇವತೆಗಳ ಭಕ್ತರೂ ನನ್ನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ — ಅವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ (9.23); ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳ ಭೋಕ್ತೃವೂ ಪ್ರಭುವೂ ನಾನೇ (9.24); ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ (9.25); patraṃ puṣpaṃ phalaṃ toyam — ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ (9.26); ಏನು ಮಾಡುವೆಯೋ, ತಿನ್ನುವೆಯೋ, ಹೋಮ ಮಾಡುವೆಯೋ, ದಾನ ಕೊಡುವೆಯೋ, ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವೆಯೋ — ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸು (9.27); ಶುಭ-ಅಶುಭ ಫಲಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ, ಸಂನ್ಯಾಸಯೋಗದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ (9.28).

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲು (9.29–9.34). ನಾನು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಸಮ — ದ್ವೇಷ್ಯನೂ ಇಲ್ಲ, ಪ್ರಿಯನೂ ಇಲ್ಲ; ಭಕ್ತರು ನನ್ನಲ್ಲಿ, ನಾನು ಅವರಲ್ಲಿ (9.29); ಅತ್ಯಂತ ದುರಾಚಾರಿಯೂ ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಜಿಸಿದರೆ ಅವನನ್ನು ಸಾಧು ಎಂದೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು (9.30); ಅವನು ಬೇಗನೆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗುತ್ತಾನೆ — "ನನ್ನ ಭಕ್ತನು ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ" (9.31); ಸಮಾಜ ಯಾರನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಇರಿಸಿತ್ತೋ — ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ (9.32); ಇನ್ನು ಸಾಧಕರ ಮಾತೇನು — ಈ ಅನಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭಜಿಸು (9.33); man-manā bhava (9.34).