അദ്ധ്യായം 9രാജവിദ്യാരാജഗുഹ്യയോഗഃRaja Vidya Raja Guhya Yoga

രാജവിദ്യയുടെ പ്രഖ്യാപനം (9.1–9.3). ദോഷദൃഷ്ടിയില്ലാത്ത അർജ്ജുനന് കൃഷ്ണൻ ഏറ്റവും ഗുഹ്യമായ ജ്ഞാനം, വിജ്ഞാനത്തോടുകൂടി, നൽകുന്നു (9.1); വിദ്യകളുടെ രാജാവ്, രഹസ്യങ്ങളുടെ രാജാവ്, പ്രത്യക്ഷാനുഭവയോഗ്യം, ധർമ്മസമ്മതം, സുഖമായി അനുഷ്ഠിക്കാവുന്നത്, അവ്യയം (9.2); ശ്രദ്ധയില്ലാത്തവർ എന്നെ പ്രാപിക്കാതെ മൃത്യുസംസാരത്തിലേക്കു മടങ്ങുന്നു (9.3).

വ്യാപകൻ, എന്നാൽ അസംഗൻ (9.4–9.10). എന്റെ അവ്യക്തരൂപത്താൽ എല്ലാം വ്യാപ്തം; എല്ലാം എന്നിൽ, ഞാൻ അവയിലല്ല (9.4); "എന്റെ യോഗൈശ്വര്യം കാണുക" — പ്രാണികളും എന്നിലില്ല (9.5); ആകാശത്തിൽ വായുവിനെപ്പോലെ (9.6); കല്പാന്തത്തിൽ എല്ലാം എന്റെ പ്രകൃതിയിൽ, ആരംഭത്തിൽ വീണ്ടും സൃഷ്ടി (9.7–9.8); കർമ്മങ്ങൾ എന്നെ ബന്ധിക്കുന്നില്ല — ഉദാസീനനെപ്പോലെ (9.9); എന്റെ അദ്ധ്യക്ഷതയിൽ പ്രകൃതി ചരാചരങ്ങളെ ജനിപ്പിക്കുന്നു (9.10).

രണ്ടുതരം ആളുകൾ (9.11–9.15). മൂഢർ മനുഷ്യരൂപത്തിലുള്ള എന്നെ അവഗണിക്കുന്നു (9.11); വ്യർത്ഥമായ ആശ, വ്യർത്ഥമായ കർമ്മം — രാക്ഷസീയവും ആസുരവുമായ പ്രകൃതി (9.12); മഹാത്മാക്കൾ ദൈവീപ്രകൃതിയിൽ, അനന്യമനസ്സോടെ ഭജിക്കുന്നു (9.13); നിരന്തരകീർത്തനം, ദൃഢവ്രതം, നമസ്കാരം (9.14); ജ്ഞാനയജ്ഞത്താൽ — ഏകനായും അനേകനായും വിശ്വതോമുഖനായും (9.15).

"ഞാൻതന്നെ എല്ലാം" (9.16–9.19). ഞാൻ ക്രതു, യജ്ഞം, സ്വധ, ഔഷധം, മന്ത്രം, ആജ്യം, അഗ്നി, ആഹുതി (9.16); ജഗത്തിന്റെ പിതാവ്, മാതാവ്, ധാതാവ്, പിതാമഹൻ; വേദ്യം, പവിത്രം, ഓങ്കാരം, ഋക്-സാമ-യജുസ്സുകൾ (9.17); ഗതി, ഭർത്താവ്, പ്രഭു, സാക്ഷി, നിവാസം, ശരണം, സുഹൃത്ത് (9.18); ഞാൻ ചൂടു പകരുന്നു, മഴ തടയുകയും പെയ്യിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അമൃതവും മൃത്യുവും, സത്തും അസത്തും (9.19).

സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ പരിധിയും യോഗക്ഷേമവും (9.20–9.22). സ്വർഗ്ഗകാമനയോടെ യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവർ സ്വർഗ്ഗം അനുഭവിച്ച് പുണ്യം ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ മടങ്ങുന്നു (9.20–9.21); അനന്യഭക്തരുടെ യോഗക്ഷേമം ഞാൻ വഹിക്കുന്നു (9.22).

മറ്റ് ഉപാസനകളും ലളിതമായ ഭക്തിയും (9.23–9.28). മറ്റു ദേവന്മാരുടെ ഭക്തരും എന്നെത്തന്നെ പൂജിക്കുന്നു — വിധിപ്രകാരമല്ലാതെ (9.23); എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളുടെയും ഭോക്താവും പ്രഭുവും ഞാൻതന്നെ (9.24); ആരെ പൂജിക്കുന്നുവോ, അവരെ പ്രാപിക്കുന്നു (9.25); patraṃ puṣpaṃ phalaṃ toyam — പ്രേമത്തോടെ നൽകിയതു സ്വീകരിക്കുന്നു (9.26); ചെയ്യുന്നതും കഴിക്കുന്നതും ഹോമിക്കുന്നതും ദാനം ചെയ്യുന്നതും തപസ്സനുഷ്ഠിക്കുന്നതും — എനിക്ക് അർപ്പിക്കുക (9.27); ശുഭാശുഭഫലങ്ങളിൽനിന്നു മുക്തി, സന്ന്യാസയോഗത്താൽ എന്നെ പ്രാപിക്കും (9.28).

എല്ലാവർക്കുമായി തുറന്ന വാതിൽ (9.29–9.34). ഞാൻ എല്ലാവരിലും സമൻ — ദ്വേഷ്യനുമില്ല, പ്രിയനുമില്ല; ഭക്തർ എന്നിൽ, ഞാൻ അവരിൽ (9.29); ഏറ്റവും ദുരാചാരിയും അനന്യഭക്തിയോടെ ഭജിച്ചാൽ സാധുവായി കരുതണം (9.30); അവൻ വേഗം ധർമ്മാത്മാവാകുന്നു — "എന്റെ ഭക്തൻ നശിക്കുന്നില്ല" (9.31); സമൂഹം താഴ്ത്തിനിർത്തിയവർ — എല്ലാവരും പരമഗതി പ്രാപിക്കുന്നു (9.32); പിന്നെ സാധകരെക്കുറിച്ചു പറയാനുണ്ടോ — ഈ അനിത്യലോകത്തിൽ ഭജിക്കുക (9.33); man-manā bhava (9.34).